Έχει νόημα εν τέλει να επαναστατήσεις;
Να φωνάξεις και να κλάψεις μέσα σου;
Πνίγομαι. Σ ‘αυτή τη καραντίνα. Πνίγομαι από την ανισότητα. Την ξεσκέπασε. Σε όλα.
Και θέλω να αλλάξει ο κόσμος. Να τον αλλάξω εγώ. Όλες μας. Είμαι ανίκανη;
Η ψυχολόγος λέει να μην είμαι τόσο κατακριτή με τον εαυτό μου. Και γερνάω με άλλον ρυθμό.
Περνάνε οι μέρες και χάνονται. Στο νοσοκομείο θάνατος. Ανισότητα.
Ανοίγω τη τηλεόραση. Τη κλείνω αμέσως. Οργή.
Αύριο πάλι νοσοκομείο. Πάλι φόβος. Έχω τη δουλειά μου. Αλλ@ την έχασαν. Είναι αυτό δουλειά; Απλήρωτα ξενύχτια. Ορμόνες από την αυπνία εξάντληση και ο ιδρώτας τις τελευταίες ώρες της εφημερίας μυρίζει αλλιώς.
Κάθομαι στη καρέκλα του γραφείου. Κλείνω τα μάτια μου για δυο λεπτά. Κοιμάμαι. Ο επόμενος ασθενής. Ξυπνάω. Πρέπει να συγκεντρωθώ. Πρέπει. Πρέπει. Είμαι 150 φορές πιο προσεκτική. Ξαναρωτάω ξέχασα τι μου είχε πει. Θα τα γράψω προσεκτικά. Πονάει.
Είναι 8 το πρωί. Χάνω την έννοια της εαυτής μου.
Παρακολουθώ κάποια ξένη. Το παιδί στο σπίτι. Με περιμένει. Μου λείπει. Δεν το βλέπω. Ανίκανη και εδώ. Να μην το αγκαλιάσω. Πρέπει πρώτα να γδυθώ να κάνω μπάνιο και μετά. Μικρόβια παντού στα χέρια στα μαλλιά μου.
Κοιμάμαι σαν νεκρή. Ξυπνάω σε 2 ώρες. Νιώθω νεκρή. Ξανακοιμάμαι. Εφιάλτες πάλι στο νοσοκομείο. Αυτή τη φορά στον ύπνο μου.
Σκέφτομαι το ταξίδι που χα πάει πέρσι στο Βερολίνο. Ωραία ήταν. Θλίψη. Αεροπλάνο. Απόδραση. Θα μας ξυπνήσει κάποιος; Σας παρακαλώ ξυπνήστε με. Πνίγομαι.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ο δικός μου εφιάλτης έχει την μορφή της ανεργίας και μοιάζει αρκετά με τον δικό σου ως το ότι νοιώθω ανίκανη και τις μέρες να περνάν και να χάνονται. Σε καμία περίπτωση όμως δεν ακυρώνει η δική μου ανάγκη για εργασία τις δικές σου δίκαιες διεκδικήσεις για ανθρώπινο ωράριο και αξιοπρεπή μισθό, εννοείται πως τα αξίζεις. Δεν ξέρω αν βοηθάει έστω και λίγο το να το διαβάσεις αλλά είμαι και εγώ απέραντα ευγνώμων για την προσφορά σου. Οτι και να πούμε εμείς δεν θα αναπληρώσει τον προσωπικό χρόνο που θυσιάσες για εμάς ή για τις πολύτιμες στιγμές μακριά από τα… Διαβάστε περισσότερα »
Με οσα βλεπουν γιατροι και νοσηλευτες στα νοσοκομεια τον τελευταιο χρονο μονο αυτοι ξερουν πως την παλευουν. Δεν ξερω αν συμβαινει αλλα ελπιζω πραγματικα να σας δινουν καποιου ειδους ψυχολογικη στηριξη μεσα σε ολο αυτο.Το μετατραυματικο στρες θα πρεπει να ειναι φοβερο. Respect.
Αντιγράφω από την ιστοσελίδα της ΕΨΕ: H περίοδος της πανδημίας συνεχίζεται δοκιμάζοντας ψυχικά και σωματικά όλους μας. Η εξάντληση των ψυχικών αντοχών και αμυνών εξαιτίας αυτής της αόρατης απειλής είναι , συχνά, ιδιαίτερα εμφανής σε όσους επαγγελματίες είναι επιφορτισμένοι με το καθήκον να την αντιμετωπίσουν , να μας προστατεύσουν και να μας θεραπεύσουν. Πρόκειται για τους ανθρώπους της πρώτης γραμμής που βιώνουν καθημερινά τον κίνδυνο της απώλειας υγείας και του θανάτου. Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ελληνικής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας, αναγνωρίζοντας την ανάγκη για ψυχική στήριξη όσων εργάζονται στην πρώτη γραμμή – γιατροί, νοσηλευτές, πληρώματα ΕΚΑΒ κλπ. που καθημερινά αντιμετωπίζουν τη νόσο… Διαβάστε περισσότερα »
είναι πολύ θετικό που έχει κινητοποιηθεί η ΕΨΕ και υπάρχει ομάδα στήριξης. Προσωπικά βρίσκω λίγο δύσκολο να εφαρμοστεί δεδομένου της εξ αποστάσεως συνεδρίες. Αν και δεν είμαι γιατρός κινούμε στους χώρους νοσοκομείων και σε συνομιλίες με γιατρούς βλέπω τα εξαντλητικά τους ωράρια, τις συνεχείς προσπάθειες του να σώσουν ζωές αλλά πλέον και να σταθούν και οι ίδιοι στα πόδια τους. Μία προσωπική απορία είναι γιατί οι διοικητές των νοσοκομείων σε συνεργασία με την ΕΨΕ δεν οργανώνουν ομάδες στήριξης εντός των νοσοκομείων?!
Μια αγκαλιά, καλή δυναμη και καλό κουράγιο 💜
Κουράγιο! Ήρωες και ηρωίδες είναι οι γιατροί και οι γιατρίνες! Χίλιες ευχές και χίλια μπράβο.
Κατανοώ απόλυτα την καλή σου προαίρεση, όμως οι εργαζόμενοι της πρώτης γραμμής το τελευταίο που χρειάζονται είναι συνθήματα με ήρωες και ηρωίδες. Δεν είναι τέτοιοι, κάνουν απλώς- απλώς, τέλος πάντων- τη εξειδικευμένη δουλειά που έχουν εκπαιδευθεί δεκαετίες ολόκληρες, με τη διαφορά ότι πλέον την κάνουν με κίνδυνο της ζωής τους, όπως και στο παρελθόν άλλωστε λόγο ή πολύ, τώρα μάλλον αρκετά παραπάνω. Γιατί πρόκειται για έναν εχθρό ύπουλο, απρόβλεπτο, ουσιαστικά ντεμί-γνωστό still, για τον οποίο μένει να ερευνηθούν και να αποσαφηνισθούν πολλά στο μέλλον. Σε παρακαλώ, κράτα τη θέρμη σου low key και μην τους απαξιώσεις αν δεν τα καταφέρουν,… Διαβάστε περισσότερα »
Γράφω και σβήνω και δεν ξέρω πως να σου πω ότι νιώθω πολύ κοντά σε αυτά που διάβασα. Άλλος χώρος επαγγελματικά, αλλά το ξεσκέπασμα της ανισότητας κοινό. Και λιγότερος χώρος και χρόνος και χειρότερες συνθήκες και για τους αδύναμους που ήδη υπέφεραν ακόμα χειρότερες. Δεν χειροκροτώ από το μπαλκόνι μου στις 9, αλλά σε ευχαριστώ προσωπικά και υποστηρίζω κάθε αγώνα που ακούω ότι γίνεται στο ΕΣΥ γιατί αξίζετε και αξίζουμε καλύτερη ζωή. Οι γιατροί του ΕΣΥ έπρεπε πάντα να σκέφτονται σαν ήρωες, αφού τα νοσοκομεία είναι υποστελεχωμένα, χωρίς τον αναγκαίο προσωπικό και εξοπλισμό και οι συνθήκες εργασίας αστεία κακές. Η… Διαβάστε περισσότερα »
Και εγώ δεν ήξερα τι να γράψω γιατί πια και το ήρωες μου φαίνεται ειρωνικό. Είναι ανεπίτρεπτο τους ανθρώπους που φροντίζουν την υγεία της κοινωνίας να τους έχουμε σε συνθήκες γαλέρας και με μισθούς πείνας. Ο προέδρος της ΠΟΕΔΗΝ μόλις έφαγε και μηνυσούλα από τον Χρυσοχοϊδη. Η λύση αυτής της κυβέρνησης για όλα είναι η καταστολή και τίποτε άλλο