Καλησπέρα!
Σας συμβαίνει να χάνεστε τόσο με ανθρώπους, που ενώ κανατε τρελη παρεα ξαφνικα χαθηκατε? ξαφνικα, τροπος του λεγειν. Μου φαινεται καπως αβολος και περιεργος ο σημερινος τροπος επικοινωνιας μεσω σοσιαλ.
Ξαφνικα εκει που εισαι με καποιον, αλλαζετε πολεις λογω σπουδων ή δουλειας. Μετά, μιλατε μεσω σοσιαλ, στελνετε memes, γελατε, φωνητικά, βιντεοκλησεις. Κάποτε ειχαν τηλεφωνο και αν, παρόλα αυτά κρατούσαν κάποια επικοινωνια, χωρις αυτο το καθημερινο. Γιατί αυτή η καθημερινή επαφή, κάποια στιγμη ειναι ένας άγνωστος που γνώρισες την παλια του εκδοχη.
Είναι άλλου, δεν τον βλεπεις, δεν περνάς ουσιαστικό χρόνο μαζί του, δεν βλέπεις τις αλλαγες στο χαρακτήρα του, την εξέλιξή του. Συνεχίζετε και αναμασατε τα παλια, και καποια στιγμη σώνονται οι λέξεις. Θέλεις νέες εμπειρίες, και με τον παλιο γνωστο σου, στέλνεις πλεον πιο αραία memes.
Αρχίζεις να απαντας χαχαχαχαχ και σταματάς εκεί, ο άλλος δε συνεχίζει την κουβέντα, πατάει καρδούλα. Μετά, ούτε αυτήν. Δε μιλάτε πλέον επειδή σε θυμήθηκε ή τον θυμήθηκες, αλλά ως αντιδραση σε στόρι… τι κανεις, που εισαι, με ποιον εισαι…. αληθινο παραδειγμα… εμενα αυτος ο τρόπος επικοινωνιας δε μου αρεσε καθολου, ειδικα εφόσον ήταν έτσι, κάπως μονολεκτικά ή και… ελεγκτικα… που εισαι, με ποιον… λες και θα δώσεις λογαριασμο και αυτο ήταν, είπες τα νεα σου, κράτησες την επαφή σου, συνεχίζεις να έχεις φίλους (?)… είμαι 24 κι ενώ δεν έχω γνωρισει απο καποια ηλικια και μετα άλλον τρόπο επικοινωνιας πέρα απο τα σοσιαλ, μου φαίνεται πολύ παραξενο.
Βλεπω τις γιαγιαδες μου μες τη ζωη να μιλανε με θειους, ξαδερφια, γνωστους και να δίνουν πονο, να λένε τα νεα τους, να χαίρονται, αυτοί έχουν κάτι να πουν, δε σώθηκαν οι λέξεις τους, γιατί δεν τα λέγανε καθημερινά… κι εσύ μένεις με την πικρία, ότι πλέον, αν δε στείλεις εσύ σε κάποιον να δεις τι κανει, χέστηκε αν ζεις ή αν πέθανες… πώς το βλεπετε εσεις? αν θέλει κάποιος ας πει και ηλικία, είναι της εποχής, της ηλικίας, της τεχνολογίας?
ΑΠΟ ΤΗΝ – Χιονία
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Είμαι ένα χρόνο μικρότερη από σένα, πολλές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να αναρωτιέται πως ζούσαν οι άνθρωποι στην προ social media εποχή.
Έχουμε συνηθίσει πλέον να είμαστε με το κινητό στο χέρι, έχουμε μάθει να επικοινωνούμε μέσα από τα social με διάφορα memes όπως είπες, με φωνητικά κλπ και σώνονται οι λέξεις ακριβώς επειδή είναι πιο άμεση η επικοινωνία και πιο συχνή σε σχέση με άλλες εποχές που έστελναν γράμματα και τα γράμματα έφταναν μετά από κάνα μήνα και μέσα σε αυτό το μήνα είχαν μεσολαβήσει άλλα πράγματα.
Καλα δεν θα το παω τοσο πισω στην εποχη των γραμματων,αλλα οταν τα κινητα ηταν μονο για κλησεις (και αυτες συνηθως ολιγολεπτες) τα παντα ηταν πολυ πιο ωραια. Δεν υπηρχαν οι αντιπερισπασμοι που υπαρχουν τωρα ενω ταυτοχρονα κραταγαμε την (καποια) αισθηση ελευθεριας και μυστικοτητας που επι το πλειστον εχει χαθει στη σημερινη εποχη.
Είναι η εποχή της αδιαφορίας και της απάθειας. Όταν έπαθα κάτι, οι περαστικοί με έβγαζαν βίντεο αντί να βοηθήσουν. Όπως έχει γίνει και σε άλλες πιο τραγικές περιπτώσεις (βλέπε αυτός που πνιγόταν). Οπότε και η επικοινωνία χαρακτηρίζεται από αυτήν. Άτομο που με θυμήθηκε μετά από χρόνια, μια φορά πήρε τηλέφωνο, αυτό ήταν. Στην προσπάθεια να βγούμε, μου έλεγε “όποτε θέλει ο Θεός”. Αν νοιαζόταν, θα βγαίναμε έστω λίγα λεπτά. Ή τουλάχιστον θα ήταν ειλικρινής. Άλλος μου είπε πως θα γίνει φίλος μου με συγκινητικό τρόπο σε μια δύσκολη στιγμή, αλλά στην πραγματικότητα απαντούσε στα μηνύματα μια ή δύο φορές την… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν παίζει ρόλο η ηλικία. Είμαι 35 άρα όταν ξεκίνησε το fb για παράδειγμα ήμουν έφηβη. Εξαρτάται πόση αξία δίνεις κανείς στα ΜΚΔ. Δυστυχώς, μέσα στη ζωή είναι να χαθείς με ανθρώπους, δεν είναι κακό, γνωρίζεις νέους, βέβαια, το πρόβλημα είναι ότι ακόμα και οι νέοι που γνωρίζεις αυτή την αλληλεπίδραση έμαθαν διότι με αυτή «μεγάλωσαν» ή υιοθέτησαν από μικροί.
Αφαίρεσα άτομα που έγιναν άγνωστοι με τα χρόνια
Και αγνώριστοι στον χαρακτήρα διότι από ένα σημείο και μετά κάποιοι δεν πιάνουν τα όρια, άρα για να προστατεύσουμε τη ψυχική μας υγεία πατάμε και ένα μπλοκ.