Χωρίς να υπάρχει κάποιος προφανής λόγος σκέφτομαι συχνά ότι ίσως θα ήμουν καλύτερα αν άλλαζα το μέρος που ζω

Αγαπητή Αμπα κοινότητα

Πως μπορείς να καταλάβεις αν η σκέψη του να αλλάξεις πόλη είναι αποτέλεσμα κάποιας πραγματικής σου ανάγκης και όχι παρενέργεια του σκεπτικού «the grass is always greener on the other side»;

Είμαι λίγο πριν τα 30 μου και ενώ θεωρητικά «χτίζω τη ζωή» μου στο μέρος που μεγάλωσα που δεν είναι άλλο από τη Θεσσαλονίκη, συνέχεια έχω μια σκέψη που μου γρατσουνάει το μυαλό ότι ίσως θα έπρεπε να αλλάξω μέρος και να φύγω ή Αθήνα ή εξωτερικό ίσως .

Σε γενικές γραμμές, έχω μια ήσυχη καθημερινότητα, έχω μια καλή δουλειά που δεν με υπερενθουσιάζει αλλά με καλύπτει αυτή τη στιγμή οικονομικά και μου προσφέρει μια αίσθηση ασφαλείας, έχω μια καλή προσωπική σχέση και εδώ και περίπου ένα χρόνο μένω μόνη μου. Ενώ αισθάνομαι οτι είμαι οκ εδω που είμαι έχω συνέχεια τη σκέψη μετακομισης να κλωθογυριζει στο πίσω μέρος του μυαλού μου και επανεμφανίζεται με τη παραμικρή αφορμή ( πχ κάποιο σχόλιο που μπορεί να κανει κάποιος για τη πόλη πχ ).

Ίσως φταίει το οτι σχεδόν όλοι όσοι με τους οποίους ήμουν φίλη ή έκανα αρκετή παρέα σκορπίστηκαν από εδώ και από εκεί , ίσως φταίει οτι εχω μάθει τη πόλη μου από έξω και ανακατωτά αλλά χωρίς να υπάρχει κάποιος προφανής λόγος σκεφτομαι συχνά οτι ίσως θα ήμουν καλύτερα αν άλλαζα το μέρος που ζω.

Από την άλλη όμως , εδώ είναι η οικογένεια μου που την αγαπώ πολύ και τους εχω έννοια , η σχέση μου , γενικά δεν μπορώ καθόλου τις μεγάλες αποστάσεις και περνάω περισσότερο χρόνο στο σπιτι παρά έξω , είμαι αρκετά introvert (στην ανάγκη ομως μπορώ να γίνω κοινωνική κλπ ) ,όποτε επιστρέφω από κάποιο ταξίδι κλπ ανυπομονώ να γυρίσω και η αλήθεια είναι οτι δεν έχω κάποιο μεγάλο κίνητρο που θα με ωθούσε να φύγω (πχ δουλειά , σχέση κλπ ). Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ακριβώς μου συμβαίνει αυτό , γιατί έχω αυτές τις αμφιβολίες συνέχεια. Σκέφτομαι κάποιες φορές οτι δεν εχω ιδιαίτερη έμπνευση από τη καθημερινότητα μου και οτι εν μέρει η πόλη δεν μου δίνει το ίδιο vibe όπως παλιότερα ή και η στασιμότητα που δυστυχώς την χαρακτηρίζει να μην βοηθάει σε αυτό αλλά μήπως αυτό είναι ανακατεύθυνση από το πραγματικό πρόβλημα; Από την άλλη μεριά , σκέφτομαι μήπως παρασέρνομαι από το πνεύμα της μόνιμης αλλαγής και κίνησης που διακρίνεται στην εποχή μας, σαν μιας μορφής FOMO, δεν ξέρω πως να το περιγράψω. Ή μήπως βρίσκω απλά δικαιολογίες;

Ελπιζω να βγάλατε κάποια άκρη με το μπερδεμένο μου κείμενο .Ευχαριστω εκ των προτέρων οποι@ μοιραστεί παρόμοιες ιστορίες , ανησυχίες ή σκέψη .

ΑΠΟ ΤΗΝ – Μπερδεμένη

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News