Υπενθυμίζουμε ότι το νομοσχέδιο για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια θα παραμείνει σε δημόσια διαβούλευση μέχρι την Πέμπτη, 1η Απριλίου και ώρα 21.00, στο opengov.gr, όπου μπορείτε να καταθέσετε τα σχόλια σας, πριν εισαχθεί το νομοσχέδιο στην Βουλή προς ψήφιση.
Σε συνέχεια αυτού του άρθρου και ορμώμενη από κάποια σχόλια επανέρχομαι στο ζήτημα του νομοσχεδίου για την συνεπιμέλεια με παραδείγματα προσομοίωσης για να τονίσω ότι η ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ συνεπιμέλεια δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από όσα λύνει.
Έστω η Α είναι παντρεμένη με τον Β και έχουν αποκτήσει δύο παιδιά, ηλικίας 9 και 12 ετών. Ο Β είναι βίαιος και ασκεί σωματική βία στην Α και τα παιδιά. Η Α φοβούμενη για τη ζωή της αποφασίζει να χωρίσει. Σύμφωνα με τον Υπουργό Δικαιοσύνης και εφόσον ψηφιστεί το νομοσχέδιο για την ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ επιμέλεια για να χωρίσει η Α θα πρέπει:
- Να πάει σε διαμεσολάβηση με τον εν διαστάσει σύζυγό της, ο οποίος όσο ήταν μαζί την κακοποιούσε. Θα πρέπει δηλαδή να βρεθεί στον ίδιο χώρο με τον κακοποιητή της, εκτός και αν ο διαμεσολαβητής δεχτεί να γίνει η Υποχρεωτική Αρχική Συνεδρία με τηλεδιάσκεψη, κατά την διάρκεια της οποίας πάλι θα κληθεί να τον δει . Με τον όρο “Υποχρεωτική Αρχική Συνεδρία” εννοούμε την πρώτη συνάντηση μεταξύ του διαμεσολαβητή και της Α με το δικηγόρο της και του Β με τον δικηγόρο του. Να διευκρινίσω ότι η εν λόγω διαδικασία ήδη αποτελεί νόμο του κράτους και έχει χρονοχρέωση, το κόστος δηλαδή της όλης διαδικασίας αυξάνεται.
- Εαν η διαμεσολάβηση αποβεί άκαρπη (πώς είναι δυνατόν να έχει αποτέλεσμα σε περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας δεν το έχω καταλάβει) θα πρέπει να κινηθεί δικαστικά και με βάσει όσα είπε ο Υπουργός, θα εκδοθεί από τα πολιτικά δικαστήρια δικαστική απόφαση για ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ συνεπιμέλεια μέχρι να τελεσιδικήσει η απόφαση για την οικογενειακή βία. Δηλαδή θα εκδοθεί η απόφαση του δικαστηρίου για συνεπιμέλεια και μέχρι να δικαστεί στα ποινικά δικαστήρια σε πρώτο και δεύτερο βαθμό ο θύτης και το θύμα θα έχουν εκ του νόμου ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ συνεπιμέλεια, θα αποφασίζουν δηλαδή από κοινού για όλα τα θέματα των παιδιών τους. Για να τελεσιδικήσει στα ποινικά δικαστήρια μια απόφαση για ενδοοικογενειακή βία χρειάζεται το λιγότερο πέντε χρόνια.
Ειλικρινά, πώς είναι δυνατόν να πιστεύει κάποιος ότι σε περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας-που επιτέλους ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας είναι πάρα πολλές-θα μπορούν η Α και ο Β να ασκούν συνεπιμέλεια; Και πώς η μητέρα και τα παιδιά θα διαχειριστούν το γεγονός ότι τα τελευταία θα πρέπει να περνούν 15 ημέρες το μήνα με τον κακοποιητή χωρίς να μπορεί να επέμβει η μητέρα; Πώς προστατεύονται τα παιδιά όταν για να αφαιρεθεί η συνεπιμέλεια χρειάζεται τελεσίδικη απόφαση;
Τροποποιώντας το παράδειγμα, η Α και ο Β επιθυμούν να χωρίσουν χωρίς να υπάρχουν θέματα ενδοοικογειακής βίας είναι όμως και οι δύο χαμηλόμισθοι και αποφασίζουν η Α να μείνει κοντά στους γονείς της για να την βοηθούν με τα παιδιά της στο Αιγάλεω και ο Β πηγαίνει στο πατρικό του στα Καλύβια Αττικής.
Εφόσον ψηφιστεί το νομοσχέδιο θα έχουν ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ συνεπιμέλεια και θα πρέπει να έχει παιδιά 15 ημέρες έκαστος. Σε ποιό σχολείο θα πάνε τα παιδιά αν δεν υπάρχει η οικονομική δυνατότητα να πανε σε ιδιωτικό; Δυστυχώς η χώρα μας μαστίζεται από οικονομική κρίση και κατά την άποψή μου η ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ συνεπιμέλεια σαφέστατα δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από αυτά που λύνει.
Εννοείται ότι αν η Α και Ο Β παρόλο που χωρίζουν έχουν καλές σχέσεις και το επιθυμούν είναι ευκταίο και επιθυμητό να έχουν συνεπιμέλεια και κανένας δεν μπορεί να το αρνηθεί αυτό το δικαίωμά τους. Άλλωστε τα τελευταία χρόνια ένας μεγάλος αριθμός συναινετικών διαζυγίων προβλέπει την συνεπιμέλεια, η οποία όμως στηρίζεται στην κοινή συμφωνία και συναίνεση της Α και του Β και δεν επιβάλλεται αδιάκριτα από το νόμο. Σε αυτή την περίπτωση η ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ συνεπιμέλεια δεν προσδίδει τίποτα γιατί πολύ απλά όσοι χωρίζουν και διατηρούν σχετικά καλές σχέσεις δεν καταφεύγουν στην δικαιοσύνη αλλά χωρίζουν συναινετικά και ΜΠΟΡΟΥΝ να έχουν συνεπιμέλεια εφόσον το θέλουν και σήμερα. Δεν χρειάζεται δηλαδή να ψηφιστεί κάποιος νόμος.
Συνοψίζοντας η αδιάκριτη επιβολή της ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗΣ συνεπιμέλειας δημιουργεί πολλαπλά και δυσεπίλυτα προβλήματα και ουσιαστικά δεν προσφέρει τίποτα καινούργιο. Με την δημοσιοποίηση του νομοσχεδίου θα επανέλθω για την τελική μου κριτική σε αυτό.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Καλημέρα σας, Το επιχείρημα ότι «υπάρχουν άπειρες περιπτώσεις που η μητέρα παίρνει τα παιδιά και τα τρέφει εναντίον του πατέρα» εκτός από ανυπόστατο, είναι ενδεικτικό της έλλειψης της επαφής με την πραγματικότητα που έχουν οι άνθρωποι που το χρησιμοποιούν (συμπεριλαμβανομένου και του διαφημιζόμενου κινήματος που έχει γεμίσει αφίσες τους δρόμους για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια). Ένα πέρασμα από τα οικογενειακά δικαστήρια, θα ανοίξει τα μάτια σε όσους και όσες πραγματικά το επιθυμούν και θα βιώσουν στο πετσί του τους την πραγματική κατάσταση, η λύση της οποίας είναι αφελές να πιστεύουμε (ή σκόπιμο) ότι θα λυθεί με διαμεσολάβηση, με την υποχρεωτική «συνεννόηση»… Διαβάστε περισσότερα »
Οι γονείς που χωρίζουν με αντιδικία δε θέλουν να συνεννοηθούν. Αυτό δε σημαίνει ότι ο ένας είναι σωστός και ο άλλος λάθος. Είναι σωστο να την χάνουν τα παιδιά τον ένα τους γονέα επειδή εκείνοι τσακώνονται? Έιναι σωστό οι μητέρες να φορτώνονται όλο το βάρος της ανατροφής? Όταν ο πατέρας θα μείνει με το παιδί μόνος για μια βδομάδα αμέσως θα μάθει και να το ντύνει και να το χτενίζει και να του μαγειρεύει. Αν δεν βρεθεί σ’αυτή τη θέση δε θα μάθει ποτέ. Το τι έκανε μέσα στο γάμο δεν μπορέι να είναι το κριτήριο για το τι είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Πιστεύετε ότι το πρόβλημα έγκειται στα γαριδάκια και στο ταμπλετ που θα δώσει ο πατέρας; Υποβιβάζετε σκοπίμως τις ανησυχίες των μητέρων και όλο το φορτίο που αναλαμβάνουν: το παιδί χρειάζεται ιδιαίτερα μαθήματα ή όχι; Το παιδί χρειάζεται να συναντά τους φίλους του ή όχι; Το παιδί χρειάζεται ψυχοθεραπεία ή όχι; Το παιδί που παίρνει διάγνωση για μαθησιακή δυσκολία θα βοηθηθεί ή όχι; Γνωρίζετε ότι υπάρχουν μπαμπάδες που απορρίπτουν τις μαθησιακές δυσκολίες ή τη ΔΕΠΥ; Κατά τη γνώμη σας θα αναθρέψει το παιδί όπως νομίζει;
Ε, μα πες τα ρε ΤΕR. Λες κι εμεις σπίτι μας είμαστε με τα τσία στο χέρι και τα χρονόμετρα για TV, tablet και κινητά. Σε προσωπικό επίπεδο μιλώντας, τα θέματα μου είμαι καθαρά αυτά που αναφέρεις. Πόσο θα βγει έξω, που θα πάει, τι θα κάνει κλπ. Και γιατί ρωτάς εμένα και δεν το συζητάς μαζί της; Γιατί μου φωνάζεις για ό,τι δεν σου αρέσει και στο παιδί σου λες “καλά αγάπη μου θα δούμε”. Γιατί εγώ ξοδεύω χρόνο και χρήμα για να είμαστε κι εγώ κι αυτή καλά και εσύ μου λες ότι αυτά που λέει στην ψυχολόγο… Διαβάστε περισσότερα »
Η TER παρακάτω σας επαναφέρει ακριβώς στο θέμα το οποίο σκόπιμα αφήνετε εκτός, όμως μας λέτε ότι για εσάς οι γονείς δε χρειάζεται να συνεννοούνται και ο καθένας θα κάνει ό,τι νομίζει καλύτερο και βλέπουμε… ίσως και ο «Θεός να βάλει» το χέρι του να μην τρελαθούν τα παιδιά με τις αντικρουόμενες ζωές τους. Και κάπου εκεί θα δούμε το όφελος της «ΣΥΝΔΕΣΗ» είτε συμφωνούμε είτε όχι….
Τώρα πείτε αλήθεια: Δεν είστε γονιός έτσι;
Ειμαι μητερα δύο δήθεν περιφερόμενων αγοριών ετών τώρα πια δεκαέξι και έντεκα . Τα παιδιά μου, μισό να κάνω κοπυ πέηστ: “περιφέρονται με τσάντες, βιβλία, στολές για τις δραστηριότητες τους, παιχνίδια, ξεχασμένα πράγματα σε δύο σπίτια, πιτζάμες, γίνονται μπαλάκια στο τί δραστηριότητα θα κάνουν, που θα την κάνουν, σε ποιο σχολείο θα πάνε, ποιους φίλους θα δούνε, αν θα βάλουν σιδεράκια, με τι παίζουν κοκ” και αυτό “είναι ενδεικτικό της ασχετοσύνης αυτών που τα προωθούν”. ΝΑΙ ειμαι μητερα, υπερηφανη για τα αγορια μου και τον ευατό μου αλλά και το μπαμπά τους. Ευτυχώς στο περιβάλλον μας, όλοι μας αντιμετώπισαν με… Διαβάστε περισσότερα »
Αγαπητή Sot, νομίζω πήρατε πολύ προσωπικά το σχόλιο. Κανένας δεν μειώνει την προσπάθεια τη δική σας ούτε του πρώην συζύγου σας. Η κ.α Μπούζη τόνισε επανειλημμένως πως το πρόβλημα είναι στη λέξη ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ. Μπορεί εσείς να μπορέσατε να συνεννοηθείτε αλλά αν δεν μπορούσατε ή αν ο σύζυγός σας ξέρατε πως ήταν άνθρωπος που δεν μπορούσατε να εμπιστευθείτε με την επιμέλεια του παιδιού θα ήσασταν υποχρεωμένη να υποχωρήσετε.
Μ αρέσει που το άρθρο γράφτηκε για να δώσει διευκρινίσεις σε άσχετα σχόλια όπως αυτο.
Δυστυχως Positive, ισχύει. Συχνά η γυναίκα -΄λιγότερο συχνά ο άνδρας- για να εκδικηθεί τον πρώην χρησιμοποιεί τα παιδιά. Είναι γνωστό, το χουμε δει, ας μην υποκρινόμαστε. Και τα παιδιά στο τέλος βλεπουν το μπαμπά σαν πορτοφόλι και μόνο. Γιατί ανυπόστατο;
Πως προκύπτει αξιωματικά ότι ισχύει κάτι; Επειδή συμβαίνει σε εσάς προσωπικά, σημαίνει ότι κρίνετε εξ’ιδίων όλο τον υπόλοιπο κόσμο; 8 στις 10 γυναίκες ξεκινούν τη διαδικασία του διαζυγίου. Άρα αυτοί που καταλήγουν αριθμητικά να έχουν πρόθεση για εκδίκηση, δεν είναι δυνατόν να είναι οι γυναίκες, αλλά οι άντρες επειδή οι «κακές σύζυγοι» τόλμησαν να τις παρατήσουν.
Επίσης τον πατέρα θα τον δουν ανάλογα με το πως εκείνος θα τοποθετηθεί στα παιδιά του. Αν λοιπόν ο ίδιος τοποθετήσει τον εαυτό του αποκλειστικά ως πορτοφόλι και όχι ως γονιός, αυτό θα δουν και αυτά.
Επιστημονικά δεδομένα, αντί για προσωπική άποψη και θα πειστώ για την συχνότητα του φαινομένου. Ότι δηλαδή ο πρώην που αναφέρεις συχνά είναι ένας αξιόλογος κατά τ αλλά κύριος που η μητέρα στρέφει εναντίον του τα παιδιά και τα παιδιά τον βλέπουν σαν πορτοφόλι
Δεν γράφω για τις περιπτώσεις κακοποίησης, δεν νομίζω ότι χρειάζεται να αναφερθώ, φυλακή χωρίς αναστολή και χωρίς…πέρασε το αυτόφωρο… Μπορείς σε παρακαλώ Positive να μου εξηγήσεις τι κάνουν τα οικογενειακά δικαστήρια? Να σου πω εγώ από προσωπική πείρα τι μου είπε ο δικηγόρος μου όταν θέλησα να πάρω την επιμέλεια του παιδιού μου ‘’και πόρνη να είναι και ναρκομανής δεν υπάρχει περίπτωση καμία, θα χαλάσεις τα λεφτά σου και την ώρα σου’’, για πιο λόγο να πάω στο δικαστήριο? Σπάει τα ηλίθια στερεότυπα ότι ένας πατέρας είναι άχρηστος και ότι μόνο η μάνα μπορεί, παύουν τα παιδιά να είναι μοχλός… Διαβάστε περισσότερα »
Συνήθως οι αντρες αυτοι δεν θελουν συνεπιμελεια και δεν την εφαρμόζουν. Η υποχρεωτική συνεπιμελεια χωλενει στο “υποχρεωτική” γιατι πολλά θεματα δεν εχουν λυθει στο οικογενειακό δίκαιο, αλλά ακόμα και στην κλασσική περίπτωση του κάθε δεύτερο ΣΚ, οι αντρες αυτοι που περιγράφεις δεν ειναι συνεπείς
Και τι γίνεται αν δεν θέλει η μητέρα συνεπιμελεια; Παίρνει την αποκλειστική επιμέλεια, κοβει τον πατέρα από την ζωή των παιδιών και τέλος. Αν όμως εξ αρχής τα ζευγάρια χωρίζοντας ήξεραν ότι θα είχαν τα παιδιά για το μισό χρόνο ο καθένας, δεν θα τσακωνονταν για αυτό, θα ήταν δεδομένο. Δεν μπορεί το κριτήριο για μια ρύθμιση να είναι η εξαιρεση της οικογενειακής βίας και να παραβλέπεται ο κανονας. Και αν μου πείτε ότι οι περιπτώσεις οικογενειακής βίας είναι παρά πολλές τότε γιατί δεν αλλάζετε και τον κανόνα του γάμου;: «σε περίπτωση γεννησης παιδιών εντός γάμου η γονική μέριμνα ανήκει… Διαβάστε περισσότερα »
συμφωνω!
Συμφωνώ κι εγώ. Να προσθέσω ότι το δικαίωμα της γυναίκας (που μέχρι τώρα παίρνει συνηθως την επιμέλεια) να μετακομίσει παίρνοντας τα παιδιά μακρυά από τον πατέρα τους είναι πέρα για πέρα εις βάρος των παιδιών. Ναι, είμαι γυναίκα και μάλιστα στα χωρίσματα σε χώρα που ισχύει η συνεπιμελεια. Ναι, θα ήθελα πολύ απλώς να μετακομίσω αν και όταν το αποφασίσω παίρνοντας τα παιδιά μου μαζί (χωρίς την συγκατάθεση του πατέρα τους) γιατί αυτό θα με διευκόλυνε στη ζωή μου. Ξέρω όμως ότι αυτό δεν θα ήταν προς όφελος των παιδιών μου. Το να περιοριστούν κάποια δικαιώματα των μαμάδων προς όφελος… Διαβάστε περισσότερα »
Dimitra, προτείνω να ακούσεις το πόντκαστ σχετικά με το θέμα γιατί υποθέτεις ότι θα ισχύει στην Ελλάδα αυτό που ξέρεις ότι ισχύει στη χώρα που ζεις.
Ήδη στο υπάρχον πλαίσιο από Σεπτέμβριο 2020 η μητέρα δεν μπορεί να μετακομίσει χωρίς την έγκριση του πατέρα ώστε να μη διαταράσσεται η επικοινωνία του με τα παιδιά. Επομένως αυτό δεν θα έρθει με το νέο νομοσχέδιο, ισχύει ήδη.
Άπειρες περιπτώσεις γυναικών που στερούν τον πατέρα από τα παιδιά, εξαίρεση η οικογενειακή βία, μία μόνο πηγή που στηρίζει την άποψή σας, εποικοδομητικός ο διάλογος που ανοίγετε. Μάλιστα.
Αγαπητη Μισελ Μαμπελ και Αμπιτισσες, Η αναγκη να αφηγηθω την προσωπικη μου ιστορια ειναι πιο επικαιρη από ποτέ για να εκφράσω τη λύπη μου για την ευκολία με την οποια εκφράζεται το ασπρο ή μαυρο και ξεχνιεται το καημενο το γκρι.(εχω υποσχεθει οτι θα γραψω για εμενα μια μερα εκτενώς). Παρακολουθώ με αγωνία εδω και καιρό τις δύο πλευρές που αντιμάχονται πανω στο θεμα της συνεπιμελειας. Απο τη μια πλευρά υπάρχουν εκείνοι, που λένε το αυτονοητο, οτι το παιδι εχει πραγματι αναγκη απο τους δυο γονεις. Ωστόσο τους κατονομάζω ρομαντικούς γιατι ξεχνουν εκείνες τις άλλες περιπτώσεις σαν τη δική μου.… Διαβάστε περισσότερα »
Λυπάμαι πολύ γι’ αυτό που περνάτε. Εύχομαι δύναμη, κουράγιο και στέλνω μια μεγάλη σφιχτή αγκαλιά.
Οι περιπτώσεις που τα παιδιά τα οποία θα πρέπει να μεγαλώσουν στο καθεστώς υποχρεωτικής συνεπιμέλειας είναι βρέφη, είναι πραγματικά τραγικές. Δεν μπορώ να φανταστώ πως ένα βρέφος 8 μηνών θα πρέπει να μένει 15 μέρες σε ένα σπίτι με τον μπαμπά και 15 μέρες σε ένα άλλο σπίτι με την μαμά.
Να εισαι καλα Bruja!…Θέλει πολλη υπομονή κ γερό στομαχι..!
Σε ευχαριστω πολύ Μαυρο Γατι!
Θα απαντήσω στο σχόλιο της Olivia επειδή το έχω δει να συμβαίνει στο περιβάλλον μου: Διαταραγμένοι άνθρωποι δεν δείχνουν σημάδια πριν παντρευτούν. Αντιθέτως, δείχνουν τα εντελώς αντίθετα και είναι κομμάτι της διαταραχής. Μόλις μάλιστα έρθει και κάποιο παιδί εκεί είναι που διαταράσσεται η ισορροπία, δεν παίρνουν την προσοχή που θέλουν, τσαντίζονται που ο άλλος αποφασίζει κτλ Η Papagena είπε ότι στον 8ο μήνα έγινε ξεκάθαρο το μέγεθος του προβλήματος του πρώην της – για να το λέει έτσι θα είναι. Και σε κάθε περίπτωση δεν θα κατηγορήσω το θύμα που πήγε και έμπλεξε με αλήτη.
Aγαπητή Μισελ Μαμπελ και Αμπίτισσες, κρινεται πιο καιριο απο ποτέ να αφηγηθώ εν συντομια την ιστορια μου ενοψει των αντιπαραθέσεων αναμεσα στα δυο στρατοπεδα της συνεπιμελειας. Απο τη μια υπάρχουν οι φωνές που μιλούν για το αυτονοητο, οτι δηλαδή ένα παιδι πρεπει να εχει και τους δύο γονεις, τους οποιους τους κατονομαζω ρομαντικούς (θα καταλαβετε παρακατω) και απο την άλλη φωνές που ευτυχώς σκέπτονται κατηγοριες σαν τη δικη μου. Εν συντομια να σας πω, λοιπον, οτι ειμαι μια μητερα με ενα νηπιο 20 μηνων στο δρομο του διαζυγιου με τον πατέρα του παιδιού μου. Υπήρξε ένα άνθρωπος καθόλα κακοποιητικός, όπου… Διαβάστε περισσότερα »
@Μισελ Μαμπελ οκ. Συμφωνώ με το επιχείρημα σου. Αρκεί όμως? Ειλικρινά τώρα. Διάβασες ότι σε περίπτωση βίας το παιδί θα πρέπει να μένει με τον κακοποιητή γονιό του μέχρι να βγει η απόφαση, δλδ από 5 έως 8 χρόνια? Συνειδητοποίησες ότι στη περίπτωση αυτή η μάνα ή ο πατέρας θα πρέπει να στέλνει το παιδί του εις γνώση του σε ένα μέρος που θα κακοποιείται? Σε περίπτωση δε που δεν το στείλει, παραβιάζει το νόμο και ο άλλος γονιός (ο γονιός που ασκεί βία δηλαδή), έχει το δικαίωμα να τον καταγγείλει και να κινδυνεύσει μέχρι και με αφαίρεση της επιμέλειας.… Διαβάστε περισσότερα »
Και τι γίνεται αν δεν θέλει η μητέρα συνεπιμελεια; …..για αυτό, θα ήταν δεδομένο. Φυσικά και θα τσακώνονται όπως ακριβώς κάνουν και τώρα που η επιμέλεια πάει by default στην μητερα. Το ότι υπάρχει κάποιος νόμος ΔΕΝ σταματάει τους ανθρώπους από το να τσακώνονται. Δεν μπορεί το κριτήριο για μια ρύθμιση ……Το πρόβλημα λύθηκε! Το κριτήριο για μια ρύθμιση πρέπει να είναι η πραγματικότητα η οποία λέει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις, το μεγαλύτερο βάρος ανατροφής παιδιού και φροντίδας σπιτιού αναλαμβάνει η γυναίκα σε μία οικογένεια. Ο άτυπος κανόνας του γάμου λέει ότι η φροντίδα του παιδιού είναι 80% – 20%… Διαβάστε περισσότερα »
Τα παιδιά έχουν ανάγκη και ωφελούνται από την επαφη με τον πατέρας τους ακόμα και αν δεν είναι “καταπληκτικός”. Τι είδους διαχωρισμός είναι αυτός? Και λέτε έναν πατέρα εκδικητικό επειδή θυμήθηκε “ξαφνικά” μετά το διαζυγιο ότι θέλει να βλέπει το παιδί του? Ναι τότε είναι η στιγμή να αποφασίσει πόσο παρών θέλει να είναι στη ζωή του. Το ότι μέσα στο γάμο δε συμμετείχε πολύ μας δίνει το δικαίωμα να τον αποκλείσουμε μετά? Γενικά διαπιστώνω μια πεποίθηση στις μητέρες ότι δικαιούνται να είναι εκείνες οι υπέρτατοι κριτές για το αν ένας πατέρας είναι κατάλληλος ή όχι. Το αν δεν φροντίζει… Διαβάστε περισσότερα »
Τα παιδιά έχουν ανάγκη και ωφελούνται από την επαφη με τον πατέρας τους ακόμα και αν δεν είναι “καταπληκτικός”. Τι είδους διαχωρισμός είναι αυτός? Το καταπληκτικός δεν σημαίνει τέλειος. Σημαίνει ένας άνθρωπος που νοιάζεται και προσπαθεί με ικανοποιητικά αποτελέσματα. Και λέτε έναν πατέρα εκδικητικό επειδή θυμήθηκε “ξαφνικά” μετά το διαζυγιο ότι θέλει να βλέπει το παιδί του? Ναι τότε είναι η στιγμή να αποφασίσει πόσο παρών θέλει να είναι στη ζωή του. Το ότι μέσα στο γάμο δε συμμετείχε πολύ μας δίνει το δικαίωμα να τον αποκλείσουμε μετά? Τα παιδιά δεν τα θυμόμαστε όποτε θέλουμε αλλά – όπως είπα και… Διαβάστε περισσότερα »
“Ένα πολύ βασικό ζητημα που θίγετε είναι αυτό της οικονομικής δυνατότητας. Ένα σπίτι με δυο βασικούς μισθούς συντηρείται, δυο όχι. Κατά τη γνώμη μου θα επρεπε να δίνεται επίδομα και στους δυο γονείς, επίδομα ενοικίου έστω. Θα πρέπει να στηρίξει η πολιτεία τα χωρισμένα ζευγάρια.” Συμφωνω απόλυτα για τις ευθύνες που πρεπει να αναλάβει και ο σύζυγος αλλά όχι για το παραπάνω. Εγώ σαν φορολογουμενη (προ)πληρώνω τα επιδόματα αλληλεγγύης ,επιδοματα ανεργίας επιδόματα για το ένα επιδόματα για το άλλο επιδόματα μόνο επιδοματα μέσω φορολογίας τα οποια ΔΕΝ μπορουν να ελεγχθούν και τα πληρώνει κάθε Έλληνας πολιτης. Δηλαδή εγώ που προσωπικά… Διαβάστε περισσότερα »
Θεωρείτε λογικό εγώ που έχω επιλέξει να μην έχω αυτοκίνητο να μην πληρώνω φόρους για το οδικό δίκτυο που χρησιμοποιούν αυτοί που έχουν επιλέξει να έχουν? Στις πολιτισμένες κοινωνίες τα μέλη τους πληρώνουν για υπηρεσίες και υποδομές που οι ίδιοι μπορεί να μην χρησιμοποιούν πολύ απλά γιατί όταν το επίπεδο ζωής των μελών της κοινωνίας είναι ικανοποιητικό, αυτόματα το δικό σου επίπεδο ζωής ανεβαίνει.
Η αναστροφή του σκεπτικού δεν καταλήγει σε επιχείρημα ,παρα μόνο αν θεωρείται ότι ένα παιδί το οποιο οι ίδιοι οι γονείς δεν μπορούν αρχικά να του παρέχουν οτιδήποτε ακόμη και τα βασικά, μπορεί να αποτελέσει “κοινωνικό αγαθό” ή ένα χρήσιμο εργαλείο στην κοινωνία. Μη μένετε στο παραδειγμα των υποδομών μείνετε στην ουσία του σχολίου μου. Αν θέλετε μια πιο “ευθεία” απάντηση: Ναι αρνούμαι να συμμετέχω ακουσια σε ένα ακόμα φορολογικό βαρίδιο τη στιγμή που όλα υπολειτουργουν και δεν λύνεται τίποτα απο τα βασικά αναγκαία πράγματα οπως η Παιδεία , η Υγεία, οι υποδομές και η Εργασία σε αυτό τον έρημο… Διαβάστε περισσότερα »
Τα σημερινά παιδιά είναι οι γιατροί που θα μας θεραπεύουν σε κάποια χρόνια, οι οδηγοί που θα μας μεταφέρουν και γενικά θα είναι ενεργά μέλη της κοινωνίας που θα συνεχίζουν τον πολιτισμό που χρειαζόμαστε για να συνεχίσουμε να ζούμε όπως έχουμε μάθει. Γενικά, όλοι μας έχουμε να λαμβάνουμε από παιδιά που μεγαλώνουν χαρούμενα και ισορροπημένα είτε είναι δικά μας είτε όχι.
Όσο για τον συνυπολογισμό των παραμέτρων στο χωριό μου λένε ‘έχει ο καιρός γυρίσματα’. Εκτός κι αν πιστεύετε ότι μόνο οι εφοπλιστές και οι λοιποί εκατομμυριούχοι δικαιούνται να κάνουν παιδιά.
εγώ προτιμώ το σύσστημα τη Γερμανίας, όπου η πολιτεία αναλαμβάνει την ευθύνη των μελλοντικών της πολιτών και δεν τα θεωρεί ιδιοκτησία των γονιών τους. Το κάθε παιδί έχει μηνιαίο επίδομα μέχρι την ενηλικίωσή του, 350 ευρώ, ξένες γλώσσες, αθλητικές και καλλιτεχνικές δραστηριότητες κλπ δωρεάν για να έχουν ίσες ευκαιρίες οι μελλοντικοί πολίτες να αναπτυχθούν, ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση των γονιών τους. Ιατροφαρμακευτικά είναι πλήρως καλειμμένα μέχρι και τα δόντια τους, γιατί η υγεία των πολιτών είναι ευθύνη μιας οργανωμένης κοινωνίας. Κι εγώ πληρώνω ένα κάρο επιδόματα με τους φόρους μου, κάποια καλύπτουν εμένα όταν μείνω πχ όταν μείνω άνεργη΄ή… Διαβάστε περισσότερα »
Καλά τα λες avis.
Ρε παιδιά, το άρθρο το διαβάσατε καθόλου ή σχολιάζετε μόνο με τους τίτλους; Γιατί η όλης επιχειρηματολογία βασίζεταινσε εξαιρέσεις του τύπου “Αν η μάνα δεν θέλει τον πατέρα να βλέπει τα παιδιά και οι γονείς τσακώνονται”. Δεν λέει αυτό. Δείτε το και λίγο πρακτικά. Φανταστείτε τη ζωή σας 15 μέρες το μήνα σε ένα σπίτι, 15 μέρες σε άλλο. Σε διαφορετικές περιοχές της Αθήνας ή σε διαφορετικές πολεις. Ακόμη και σε μικρή πόλη, είναι σαν να μετακομίσεις κάθε 15 μέρες. Τι είναι το παιδί, λάστιχο , να τραβάς από δω και από εκεί ; Υπάρχει λόγος που δεν κατανέμεται ισομερώς… Διαβάστε περισσότερα »
Έχετε παραλείψει πολλά άρθρα που αντικρούουν τη θέση της, που την κατηγορούν για malpractice, καθώς επίσης δεν έχετε τονίσει που στηρίζονται οι θεωρίες της, από ποιον ξεκίνησαν και τι πρεσβεύει ο “εφευρέτης” του όρου “γονική αποξένωση”. Α ναι, και τι προτείνει για τη θεραπεία της γονικής αποξένωσης.
Πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ ποια είναι η λογική πίσω από την ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ συνεπιμέλεια. Ετσι, απλά.και γρήγορα έχω τέσσερις περιπτώσεις στο μυαλό μου από το άμεσο περιβάλλον μου. 1. Η κόρη μου (15 ετών) και ο πατέρας της. Ελεύθερη επικοινωνία και συναντήσεις βάση των προγραμμάτων και των επιθυμιών παιδιού και πατερα. Πραγματικότητά: κανά τηλ την εβδομάδα και καμιά συνάντηση ανά 2-3 εβδομάδες. Πάντα τηλ σε εμένα αν διαφωνεί με κάτι. Δεν το συζητάει ποτέ μαζί της. 2. Κορίτσι 7 ετών αρνείται να πάει στον πατέρα της. Η μανα απευθύνεται στο ιατροπαιδαγωγικό κέντρο ψυχικής υγείας ώστε να μπορέσει να συνεργαστεί μαζί… Διαβάστε περισσότερα »
+ Εξαιρετική μητέρα, εξαιρετικός πατέρας χωρίζουν γιατί τα ψυχολογικά που βγάζει ο ένας στον άλλον είναι αρρωστημένα. Στο παιδί και οι δύο φέρονται καλά και έχουν αποφασίσει την επιμέλεια με βάση τις δραστηριότητες του παιδιού και είναι ευχαριστημένοι. Και τώρα αυτός ο νόμος λέει πως θα πρέπει να συνεννοούνται ακόμα περισσότερο; Αυτός είναι καθαρά ένας νόμος κατά του διαζυγίου και κατά των γυναικών (που 8 στις 10 ξεκινούν το διαζύγιο). Και δυστυχώς επειδή χτυπάει κάποιους άντρες εκεί που πονάνε, βρίσκει ανέλπιστη υποστήριξη. @Άντρες δεν θα αυξηθούν τα δικαιώματά σας, με μείωση των δικαιωμάτων των γυναικών. Πρέπει να παλέψουμε όλοι μαζί… Διαβάστε περισσότερα »
Και βεβαια οι μεγαλύτερες αντιδράσεις είναι για την υποχρεωτικότητα της συνεπιμέλειας. Δηλαδή το να λέει το νομοσχέδιο ότι ο πατέρας θα εχει το 1/3 του χρόνου με το παιδί “εκτός αν δε θέλει”, αυτό δεν μας πειράζει!! Εγώ η μάνα? Δεν μπορώ να μη θέλω να έχω το παιδί συνέχεια? Μάλλον όχι γιατι είμαι μάνα έτσι? Κι τι τα θέλω τώρα τα ξεπορτίσματα και τις καριέρες, να αφιερωθώ στα παιδιά μου!! Ο πατέρας όμως εννοείται πως μπορέι να μη θέλει γιατί έχει τη δουλειά του ο άνθρωπος!!! Θα καθεται να μαγειρεύει?? Αν δεν ζητάνε οι φεμινίστριες να είναι υποχρεωτική η… Διαβάστε περισσότερα »
Mia idea προσωπικά προτιμώ να είμαι κακή φεμινίστρια παρά να υποφέρουν τα παιδιά μου. Ο σκοπός είναι να νιώθουν και οι άντρες την υποχρέωση που νιώθουν οι γυναίκες απέναντι στα παιδιά τους όχι να δικαιούμαστε να είμαστε όλοι όσο ανεύθυνοι θέλουμε.
Δηλαδή όταν ζητούν να αναλαμβάνουν τις ευθύνες είναι ανεύθυνοι? Δεν καταλαβαίνω βρε παιδιά τη στρεβλή λογική των απαντήσεων σας. Άρα καλύτερα να μην τους επιτρέπουμε εμείς να αναλάβουν ευθύνες ακόμα και όταν θέλουν?
Όταν ζητούν να αναλάβουν τις ευθύνες τους – αυτοί που θέλουν να το κάνουν – πρέπει να το κάνουν με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να μην υποφέρει το παιδί. Το γεγονός ότι εσείς δεν καταλαβαίνετε τις απαντήσεις μας δεν σημαίνει κάτι για τις απαντήσεις, αντιθέτως σημαίνει πολλά για εσάς.
Bruja οταν ζητουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους αυτην την στιγμή οπως είναι η κατάσταση, αν δεν θέλει η μητερα, δε πα να χτυπιουνται, δεν θα την παρουν την επιμέλεια, ούτε την συνεπιμέλεια, ούτε το 1/3 του χρόνου έστω. Θα πάρουν 2 σαββατοκυριακα το μηνα, και 1-2 απογευματα. Όσο ικανος γονιος και να είναι ενας πατερας. Αυτό είναι οκ επειδη γιατι; Γιατί μπορεί να πιστευεις ότι θα υποφέρει το παιδι αν περνάει περισσότερο χρόνο με τον πατερα του;
Cymric δεν είναι οκ να μην περνάει χρόνο ένα παιδί με τον ικανό μπαμπά του. Είναι σίγουρα λυπηρό, κακό για το παιδί και κάτι θα πρέπει να γίνει γι’αυτό. Το να επιβάλουμε όμως υποχρεωτική συνεπιμέλεια σε όλες τις περιπτώσεις δεν νομίζω ότι είναι ο τρόπος για να λυθεί αυτό το θέμα.
στείλτε μου και εμένα αυτό το λινκ για το νομοσχέδιο που εχετε διαβασει ολοι και λεει οτι ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ σε ΟΛΕΣ τις περιπτώσεις θα περνάει το παιδι ΜΙΣΟ χρόνο με τον πατερα. Και επίσης, πόσο τραγικό που λογοκρίνονται σχόλια που αναφέρουν παράδειγμα αδικίας από μητέρα προς πατέρα. Δύο φορές έχω γράψει για δική μου προσωπική εμπειρία με τέτοια περίπτωση και δεν το δημοσιεύετε. Αντίθετα το σχόλιο της papagena ή της λουκρητί@ ταίριάζει καλύτερα με το αφήγημα.
Cymric, δεν βλεπω να λογοκρινεται κατι εδω μεσα. Εχουν ακουστει και οι δυο αποψεις. Με το να λες ομως οτι ”ταιριαζει” η ιστορια μου καλυτερα στο αφηγημα, εσύ δειχνεις οτι προτιμας να λες την άποψή σου και να μην ακους την αντίθετη άποψη. Λοιπον θα σου πω εγω τι λογοκρισια πεφτει στο synepimeleia.gr οπου προσπαθησα να δημοσιευσω εκει στα σχόλια μέσα την ιστορία μου και μάντεψε(!) Δε δημοσιεύτηκε ποτέ!! Mήπως λοιπον πράγματι γινεται μια προσπάθεια να καταπνιγούν οι αντίθετες απόψεις που αντιτίθενται στην υποχρεωτική συνεπιμελεια? Μήπως οι ενεργοι μπαμπάδες βγάζουν συνεχως νέα σποτάκια για το θέμα ενώ σε ελάχιστα μέσα… Διαβάστε περισσότερα »
@papagena δεν βλέπεις κάτι να λογοκρίνεται γιατί δεν έχουν δημοσιευθεί τα σχόλιά μου, μόνο εγώ ξέρω ότι έχω στείλει 3 φορές απάντηση αναφέροντας προσωπικό μου παράδειγμα, όπως ανέφερες και εσύ ακόμα και σε αυτό το σχόλιο τις πληροφορίες 1 και 2. Τα μόνα σχόλια μου που έχουν δημοσιευθεί δεν αναφέρουν το συγκεκριμένο παράδειγμα. 3 φορές δεν μπορεί να είναι λάθος στο σύστημα, για κάποιο λόγο δεν δημοσιεύονται και ειλικρινά αναρωτιέμαι γιατί. Ούτε προσβλητική ήμουν, ούτε υποστηρίζω ένα νομοσχέδιο που δεν έχω διαβάσει, αυτό που λέω είναι ότι το σύστημα τώρα είναι άδικο για πολλούς πατεράδες που η μητέρα δεν θέλει… Διαβάστε περισσότερα »
Cymric το αμπα είναι μέχρι ‘’αηδίας’’ δημοκρατικό ή μάλλον το πιο δημοκρατικό οτιδήποτε έχω συναντήσει στη ζωή μου. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα που διαφωνεί κάποιος/α με τη Λένα και τα σχόλια τους είναι πρώτα με 1000 likes. Για αυτό το λόγο σου απαντάω, αν υπήρχε περίπτωση λογοκρισίας δεν θα διαβαζόταν αυτό που έγραψες
‘δε μπορεί να ορίζει ο νόμος πως ΟΦΕΙΛΕΙ να είναι η σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων ‘
Μα δεν ειναι για τις μεταξυ τους σχεσεις των δυο ανθρωπων αυτος ο νομος αλλα για το παιδι που ειναι και των δυο εξισου
Bruja,μηπως η αποστασιοποιηση και η νηφαλιοτητα σε βοηθησουν να δεις τα πραγματα πιο αντικειμενικα;;
Ναι, δεν είναι όλες οι γυναίκες καλόβουλες, δεν είμαστε μια ενιαία άμορφη μάζα. Αλλά για κάθε “κακιά” μάνα έχω ακούσει αντίστοιχα άλλα 200 περιστατικά με αδιάφορους ή κακοποιητικούς πατέραδες, που είναι εξαφανισμένοι, δεν πληρώνουν διατροφή, που ακόμα και όταν παίρνουν το παιδί τις συμφωνημένες ημέρες το εκθέτουν σε απαράδεκτα περιβάλλοντα ή στην καλύτερη το πασάρουν στη μάνα τους και άλλα τόσα. Οι πατεράδες που έχουν αδικηθεί μπορούν να προσφύγουν στη δικαιοσύνη γιατί, όπως λέμε χίλιες φορές, η πατριαρχία είναι ασύμφορη για όλους μας ανεξαρτήτως φύλου.
Όποιος έβγαλε το νομοσχέδιο είναι απλώς εκτός τόπου και χρόνου και φυσικά δεν ξέρει ότι στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων κάποιος που κακοποιεί τη σύζυγό του, κακοποιεί και τα παιδιά του. Ας πάει μια βόλτα από τα ιδρύματα αυτής της χώρας, ας πάει μια βόλτα από τους ξενώνες, γενικότερα ας ενημερωθούν επιτέλους και ας σταματήσουν να μας το παίζουν άριστοι.
Ακριβώς όπως τα λέτε είναι. Για να μη θίξω το θέμα της διαμεσολάβησης, που δεν είναι του παρόντος. Λες και δεν υπήρχε μέχρι σήμερα η προσπάθεια για εξώδικη επίλυση της διαφοράς. Λες και οι άνθρωποι, που θέλουν να τα βρούνε μεταξύ τους, δεν είχαν τη δυνατότητα να το κάνουν μέσω των δικηγόρων τους. Δυστυχώς οι άνθρωποι που είναι στις νομοπαρασκευαστικές επιτροπές, δεν έχουν ιδέα τι γίνεται στην πραγματική ζωή. Απορώ και θυμώνω , πως είναι δυνατόν να μην μπορούν να κάνουν δύο απλές λογικές σκέψεις. Το θέμα της ενδοοικογενειακής βίας είναι λαίλαπα πια. Πως είναι δυνατόν να αφήνεις τα παιδιά… Διαβάστε περισσότερα »
Μα δεν ειναι δικαιωμα σου να μην θελεις την επιμελεια του ιδιου σου του παιδιου.
Ειναι υποχρεωση σου να την εχεις.
Εισαι γονιος.
Κι όμως είναι δικαίωμα
Ωραια αφου ειναι δικαιωμα τοτε και η γυναικα εχει δικαιωμα να μην θελει την επιμελεια (και ο αντρας) οποτε αυτο αποδεικνυει την αναγκαιοτητα της δικαιης μοιρασιας του χρονου με το παιδι μισα-μισα.
Το ένα δεν προκύπτει από το άλλο.
Olivia η υποχρεωτικότητα του 50-50 δεν είναι λύση, καταστρατηγεί το δικαίωμα. Τα παιδιά τελούν υπό την προστασία της πολιτείας, αν τα εγκαταλείψει κάποιος θα πάνε σε ορφανοτροφείο, δεν θα κηνυγάνε τους γονείς να τα επιστρέψουν 50-50.
Κ εγώ θυμώνω και γράφω συνέχεια γι αυτό και θυμώνω και πιο πολύ που παρόλο το αναλυτικότατο podcast, υπάρχουν άνθρωποι που διαφωνούν. Είναι φυσικά δικαίωμά τους το ξέρω απλά μου είναι δύσκολο να το κατανοήσω δεδομένου δε ότι δε γράφονται κάπου τυχαία, αλλά στο συγκεκριμένο σάιτ.
Μ’ έχει προβληματίσει πάρα πολύ το θέμα. Προϋπόθεση για συνεπιμέλεια είναι οι γονείς να έχουν άριστες σχέσεις μεταξύ τους μετά το διαζύγιο γιατί σαν γονείς δεν χωρίζουν ποτέ. Γι’ αυτό νομίζω κι εγώ πως η υποχρεωτική συνεπιμέλεια μάλλον δεν είναι καλή ιδέα, αφού λίγα είναι τα καλά διαζύγια. Όταν ξεπεράσουμε το διαζύγιο καραγκιοζιλίκι-εκδίκηση και πάψουμε να είμαστε εγωιστές εις βάρος των παιδιών μας, τότε ίσως θα μπορούσε να εφαρμοστεί κάτι τέτοιο, και πάλι όμως υπάρχουν δυσκολίες όπως το οικονομικό και το να ζουν οι δύο γονείς κοντά και όλα όσα αναφέρθηκαν σε σχέση με την καθημερινότητα του παιδιού. Όσο για… Διαβάστε περισσότερα »
Με πιάνει ασφυξία όταν διαβάζω άρθρα για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια, ενώ δεν έχω παιδιά και ούτε πρόκειται να κάνω. Δεν μπορώ να φανταστώ ποσο αβοήθητες θα νιώθουν οι γυναίκες που έχουν προβλήματα στον γάμο τους. Πόσο άδικο νομοσχέδιο!
μήπως αυτό λύνεται με το να μην κάνουμε παιδιά εντός γάμου; /s