Αγαπητή Αμπα, τι γινεται μέσα στο μυαλό μου; Έχω σχέση με ένα αγόρι εδώ και 3 χρόνια. Είναι 25 είμαι 20. Περνάμε πολύ ωραία, είναι καλός, με φροντίζει και τα αισθήματα είναι αμοιβαία. Τον αγαπάω σαν άνθρωπο, έχει πολύ καλή ψυχή αλήθεια όμως ενώ το πάμε για σοβαρά κάτι με τραβάει πίσω. Φοβάμαι πως έχουμε μάθει να ζούμε διαφορετικά. Για παράδειγμα εγώ θέλω διακοπές μόνοι μας, εκείνος θέλει και τους φίλους του μαζί. Το άλλο που με ενοχλεί πάρα πάρα παρα πολύ είναι ότι ειναι 25 χρόνων στα πιο παραγωγικά του χρόνια και δουλεύει περιστασιακά ίσα ίσα για να πάμε διακοπές το καλοκαίρι ή το χειμώνα (ενώ του έχουν γίνει προτάσεις και ευκαιρίες)γιατί πολύ απλά οι γονείς του δεν του έχουν δώσει ούτε μια ευθύνη, σε αντίθεση με εμένα που έχω μάθει τελείως διαφορετικά. Δουλεύω από τα 17 μου όχι γιατί δεν έχουν λεφτά οι γονείς μου, αλλά γιατί θέλω να είμαι ανεξάρτητη, να πάω ένα ταξίδι και να μην περιμένω λεφτά από τους γονείς μου ούτε να τους “δίνω αναφορά”. Και αυτό μετά έχει αντίκτυπο και σε επόμενα πράγματα. Έχει “δικό του” αμάξι αλλά στην πρώτη στραβή οι γονείς του τον πιέζουν να το δώσει στα αδέρφια του, για να είναι πιο άνετα ή γιατί τους χάλασε το αμάξι. Όλα αυτά τα έχουμε συζητήσει άπειρες φορές αλλά συνεχίζουμε στα ίδια ακριβώς. Δεν θέλω να αλλάξει όπως δεν θέλω να αλλάξω και εγώ. Δεν θέλω να έρθει μια μέρα μετά από χρόνια και να με κατηγορεί ότι τον άλλαξα και ότι δεν είναι αυτός ο άνθρωπος στα αλήθεια. Όμως δεν γίνεται κάθε φορά να συζητάμε τα ίδια και να πέφτουμε στο κενό. Τον αγαπάω πολύ αλλά γίνεται να συνεχίσουμε με τέτοιες κοινωνικές συνθήκες, όταν δεν τις δέχομαι για τον εαυτό μου καθόλου;
– Νατασσα
Νατάσσα, όπως βλέπεις, το να περνάτε καλά, να έχει καλή ψυχή και να σε φροντίζει δεν είναι αρκετά για να το πας σοβαρά με κάποιον. Το ξέρεις, το καταλαβαίνεις με τη λογική σου, και είναι το σωστό. Αυτό που σε κρατάει πίσω δεν είναι κάποιο σοβαρό επιχείρημα αλλά η πλύση εγκεφάλου που έχεις φάει τόσα χρόνια ότι το «καλό παιδί» και η «αγάπη» είναι αρκετά για να χτίσεις μια ζωή μαζί του. Σου το επιβεβαιώνω: δεν είναι αρκετό να είναι ο άλλος καλό παιδί και να έχει καλή ψυχή για να μείνεις μαζί του. Το πόσο τον αγαπάς είναι πραγματικά άσχετο, δεν είναι ούτε επιχείρημα για να μείνεις, ούτε για να φύγεις. Μην το λες για να μας πείσεις για κάτι, η αγάπη δεν λύνει προβλήματα διαφορετικής νοοτροπίας, ούτε και κανένα άλλο, άλλωστε.
Αν δεν θέλεις να αλλάξει, αν καταλαβαίνεις ότι δεν γίνεται να αλλάξει, δεν γίνεται μετά να παραπονιέσαι ότι συζητάτε τα ίδια και να πέφτετε στο κενό. Δεν γίνεται να πέφτεις σε αυτή την αντίφαση «δεν θέλω να αλλάξει αλλά θέλω να αλλάξει», σου κοστίζει σε χρόνο και ενέργεια. Οι συζητήσεις δεν οδηγούν κάπου γιατί οι συζητήσεις ποτέ δεν οδηγούν κάπου. Οι συζητήσεις λύνουν θέματα όπως ποιος θα πληρώσει τον καφέ όταν είναι αυτονόητο ότι κάποιος θα πληρώσει τον καφέ, όχι ποιος είναι ο σωστός τρόπος για να ζει κανείς τη ζωή του. Σε αυτά πρέπει να συμφωνείτε από πριν. Τα προβλήματα δεν λύνονται με αγάπη, λύνονται όταν υπάρχει κοινή φιλοσοφία.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Πιθανότατα να διαφωνήσετε πολλοί εδώ μέσα, αλλά με ενοχλεί που σε όλες τις ερωτήσεις τέτοιου τύπου η κοπέλα έχει φάει σώνει και καλά πλύση εγκεφάλου για το “καλό παιδί”. Λυπάμαι, αλλά δεν είναι πάντα έτσι. Καταρχάς το βρίσκω προσβλητικό, επειδή αυθαίρετα προκύπτει πως καμία γυναίκα δεν εξελίσσει τις απόψεις της περί πατριαρχίας/φεμινισμού και τρώει αμάσητα όλα τα στερεότυπα με τα οποία μεγάλωσε. Στην προκειμένη περίπτωση, η κοπέλα έκανε σχέση στα 17 της. Δεν ήταν καν ενήλικη. Όση ωριμότητα και αν διέθετε τότε, είναι απόλυτα λογικό να μη μπορούσε να δει συμπεριφορές ανωριμότητας του φίλου της. Κάτι το οποίο βρίσκω απόλυτα… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ νομίζω ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση το μεγαλύτερο στερεότυπο είναι ότι “με το διάλογο όλα λύνονται”. Από τις μεγαλύτερες μπούρδες, αν ο άλλος δεν έχει πρόθεση να λύσει ένα θέμα όσο και να το “συζητάει” (και αν) το περισσότερο που θα καταφέρει είναι επ’ άπειρον ανακύκλωση. Εδώ άλλωστε φαίνεται ότι έχει να κάνει με το χαρακτήρα του συντρόφου… στα 25 να δίνει αναφορά και να κάνει ότι του λένε, πολύ κακό δείγμα.
Νατάσσα, χαιρομαι που σκέφτεσαι έτσι και είσαι μόνο 20! Εχω απορρίψει άντρα για αυτο τον λόγο και μάλιστα θα έλεγα οτι ειναι το απωθυμένο μου. Τον γουσταρα καιρό, βγηκαμε τελικα 3 φορες και καμια απο αυτες δεν εκανα σεξ μαζι του γιατι σίγουρα το κολλημα μου θα απογειωνοταν μετά απο αυτό! Αυτός ήταν όχι 25 αλλα 29-30 κι εγω 27 με ορεξη να κανω μια σχεση δεν θα πω σοβαρη, θα πω ενήλικη. Αυτος είχε μια δουλεια που δεν του αρεσε την εκανε για βιοποριστικους λογους και καταφερνε να νοικιαζει ενα σπιτι μονος του αλλα διπλα στης μητέρας του ωστε… Διαβάστε περισσότερα »
Αγαπητή Σουσουράδα, διάβασα το σχόλιο σου και αναρωτιέμαι: Μπορεί ένας τέτοιος άνθρωπος, όπως ο τύπος που αναφέρεις, να δει κάτι πέρα από τον μικρόκοσμό του? Χαμηλών τόνων & καλοσυνάτος μεν, απίστευτα παρτάκια δε. Νομίζω ότι αυτά τα άτομα ζουν για τον εαυτό τους (και καλά κάνουν) και πολύ δύσκολα αντέχουν σε μια σχέση..Ακόμη κι αν η άλλη μεριά είναι ανάλογων κυβικών, κάπου οι βολέψεις τους θα συγκρούονται, οπότε το τέλος θα είναι αναπόφευκτο. Θέλω εν ολίγοις να πω ότι το ότι είναι κάποιος καλός-χρυσός, δε σημαίνει ότι είναι κελεπούρι! Πολλοί είναι καλοί όσο δε βγαίνουν απ΄ το comfort zone τους…προσωπικά,… Διαβάστε περισσότερα »
Κοιτα παρτάκιας δεν νομίζω να ήταν με την έννοια της αλαζονείας και σίγουρα δεν πιστεύω οτι θα δεχόταν να τον κερνάω, δεν είχε δείξει κάτι τέτοιο. Όμως ήταν πως να το πω… αιθεροβάμων και ρομαντικός με εναν εφηβικό τρόπο. Δουλευε δεν ηταν τεμπελης αλλα δεν είχε αποδεκτει οτι οι περισσότεροι άνθρωποι ΔΕΝ κανουν τη δουλειά των ονείρων τους και επειδη θέλουν να έίναι ανεξάρτητοι συμβιβάζονται. Ε αυτος δεν ήθελε να συμβιβαστεί γιατί ήλπιζε ακόμη και στα 30 του οτι θα βρει αναγνώριση μέσα απο την τέχνη με την οποια ασχολιόταν. Παρομοίως εχω φίλη ίδια περίπτωση που ασχολείται με την ποίηση… Διαβάστε περισσότερα »
Οι τελευταίες γραμμές του σχολίου σου μου επιβεβαίωσαν αυτό που είχα κατά νου. Και κάτι ακόμη: το να υποβιβάζεις τα όνειρα των άλλων για να έχεις την άνεση να πετύχεις τα δικά σου (30 χρονιών γαϊδούρι), εεε σόρρυ μου φαίνεται εμετικό. Κι εμείς όλοι έχουμε στόχους, δε κοιτάμε να μείνουμε δίπλα απ’ της μάνας για να τρώμε κάθε μέρα τζάμπα, ούτε να πηγαίνουμε κάθε χρόνο στου νησιώτη φίλου για παραθέριση, ώστε πάλι τζάμπα να τη βγάζουμε. Σκληρό δεν είναι να πεις παρτάκια και παράσιτο έναν τέτοιο άνθρωπο, άδικο είναι να τον δικαιολογείς, λες κι άλλοι δεν πέρασαν απ΄την κόλαση για… Διαβάστε περισσότερα »
Το να ανοίξεις σπίτι με κάποιον άνθρωπο που δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του στη ζωή είναι η μεγαλύτερη τρικλοποδιά που μπορείς να βάλεις στο δικό σου μέλλον.
Συμφωνώ τόσο πολύ! Επίσης θυμήθηκα κάτι που έλεγε η γιαγιά μου: ‘Όσα σου κάνει ο εαυτός σου, δε σου κάνει ούτε ο χειρότερος εχθρός σου’.
Σοφή η γιαγιά!
Αγαπητή Νατάσσα, το μεγάλο σας πρόβλημα είναι η διαφορετική στάση ζωής. Εσύ θες να πιάσεις την πέτρα και να τη στίψεις, αυτός πάλι όχι. Μην περιμένεις από το σύντροφό σου να αλλάξει. Θα αλλάξει (εάν αλλάξει) μόνο εάν αντιληφθεί ότι διακυβεύονται τα συμφέροντά του, η ασφάλειά του και η ευημερία του (όπως την εννοεί εκείνος, όχι όπως την εννοείς εσύ). Αν εσύ βρίσκεσαι στην εξίσωση της ευημερίας του, μόνο αυτός το ξέρει. Μην πέφτεις στην παγίδα να κατηγορήσεις τους γονείς του για αυτό, αν τον ενοχλούσε έστω και κάτι στη ζωή του, να είσαι σίγουρη ότι θα έκανε προσπάθειες να… Διαβάστε περισσότερα »
Σανανθη χρόνια και ζαμάνια! Είχες εξαφανιστεί αρκετά χρόνια! Ελπίζω να είναι όλα καλά. Είσαι ακόμα στα Αραβικά Εμιράτα;
Σ’ευχαριστώ πολύ, Cher! Ναι, καλά είναι όλα. Τα τελευταία χρόνια ζω στο Τορόντο του Καναδά. Λόγω διαφοράς ώρας και υποχρεώσεων δεν σας πετυχαίνω στα σχόλια την ώρα που ανεβαίνουν οι ερωτήσεις,αλλά αρκετά αργότερα! Κάπου εδώ, όμως, είμαι. Χάρηκα που με θυμήθηκες, να είσαι καλά κι εσύ 🙂
Έγω θα σου έλεγα χαλάρωσε και αν περνάς καλά απόλαυσε το όσο κρατήσει! Είσαι μόλις 20 αυτά θέλεις σε αυτήν την ηλικία βόλτες και διακοπές ! Ευθύνες και σοβαρότητα θα έχεις μια ζωή μη βιάζεσαι να το δεις σοβαρά και να τσεκάρεις κουτάκια. Νομίζω μπαίνεις στο τριπάκι του είμαστε 3 χρόνια μαζί άρα πρέπει να πάμε παρακάτω και να το ‘σοβαρέψουμε’, γιατί; Δεν λέω οτι αυτός θα αλλάξει μετά μπορεί ναι μπορεί και όχι… Αλλά δεν σε πήραν και τα χρόνια μη μετανιώσεις για την ανεμελιά που δεν έζησες…
Συγγνώμη, η απάντηση που δίνεις είναι μια εντελώς άσχετη αποψάρα. Αν θέλει να το δει σοβαρά γιατί να μην το δει; Αυτό που ρωτάει είναι αν με βάση τα θέλω της έχει νόημα να συνεχίσει μαζί του και όχι δεν έχει. Ανεμελιά δε σημαίνει να μη διεκδικεί αυτό που θέλει. Γιατί να σπαταλάει το χρόνο της με κάποιον που στα 25 του φέρεται σαν μπέμπης; Τα 25 δεν είναι ούτε 5 ούτε 15, η στάση του δείχνει πολλά για το χαρακτήρα του.
Θα συμφωνήσω είστε μικροί ακόμα. Επίσης επειδή συνήθως οι άντρες μεγαλώνουν πολλές φορές σαν καλομαθημενοι πριγκιπες, αργούν πολύ να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους. Δεν είναι αδύνατη μια αλλαγή αλλά πρέπει να πάρεις αποφάσεις για κάτι πιο σοβαρό τώρα; Εκτός και αν η όλη κατάσταση σε ξενερώνει και ερωτικά.
Πρώτα από όλα, όταν λες το πάτε σοβαρά τι εννοείς; Θα συγκατοικησετε; Θα παντρευτείτε; Θα κάνετε παιδί; Γενικά δεν μου αρέσει η ταμπέλα ”σοβαρή” για να περιγράψουμε μια σχέση αλλά ας προσπαθήσω να πορευτω με αυτό τον όρο. Μια σχέση δεν γίνεται σοβαρή όταν το αποφασίσουμε ή όταν έχει κλείσει 3 χρόνια. Όταν μια σχέση είναι ” σοβαρή” δεν σημαίνει ότι ξαφνικά αποκτάμε δικαιώματα στο πως θα ζει ο άλλος τη ζωή του και τι επιλογές θα κάνει. Ούτε σημαίνει ότι με ένα μαγικό τρόπο αποκταμε κοινή φιλοσοφία. Σοβαρή γίνεται η σχέση από μόνη της όταν προυπαρχει κοινή φιλοσοφία, όχι… Διαβάστε περισσότερα »
Νατάσα το πρόβλημα βρίσκεται στο «το πάμε σοβαρά» και στο τι εννοείς με αυτό. Αν εννοείς «θα έχουμε αποκλειστική σχέση» τότε δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, όπως τα βγάλατε πέρα ως τώρα θα προχωρήσετε όσο σας πάρει. Αν εννοείς «πάμε να συγκατοικήσουμε» πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω πως θα γίνει αυτό, αφού είναι αρκετά δύσκολο να κρατηθεί ένα σπίτι με τον μισθό μιας 20ρας και το περιστασιακό μεροκάματο ενός 25χρονου, αλλά αυτό μάλλον το ξέρεις ήδη ε; Και το θέμα δεν είναι τι εννοείς εσύ, αλλά τι εννοεί και τι καταλαβαίνει ο φίλος σου. Μπορεί να εννοεί «κάποια στιγμή όταν θα… Διαβάστε περισσότερα »
εγώ δεν καταλαβαίνω το ” το πάμε σοβαρά” 20 χρονών παιδί. μα τον τουτατί! μη βάζεις τη ζωή σου σε κουτάκια από τόσο νωρίς βρε κορίτσι μου, κουράζουν και δεν δίνουν χαρά! τόσο μικρή είσαι καλά κάνεις και είσαι αυτόνομη αλλά δεν πάει να πει ότι τώρα η επόμενη πίστα είναι ο γάμος και τα παιδιά. ευχαριστήσου την ηλικία σου χωρίς κουτάκια!
Τωρα εμενα γιατι η φαση μου θυμιζει ζαμπετα και
Όταν έφτανες πενήντα
την παλιά την εποχή
Σου φωνάζαν όλοι γέρο
άντε και καλή ψυχή
Δηλ κατι πενθιμο;
20 και 25 και το ‘πάτε σοβαρά’, δεν το λες και ώριμη σκέψη ενώ έχετε τόσα να δείτε και να ζήσετε. Εκτός και αν δε σπουδάσεις (δεν ξέρω αν σπούδασε ο σύντροφος σου) και φοβάμαι πως νομίζετε ότι το να μείνετε μαζί σε δικό σας σπίτι με όοοοολες τις υποχρεώσεις στην πλάτη σας, πως θα είναι η μεγαλύτερη ευτυχία του κόσμου. Λυπάμαι, αλλά θα δεις δικούς σου ανθρώπους να ταξιδεύουν, να βγαίνουν, να εξελίσσονται επαγγελματικά και εσύ θα πληρώνεις τις διακοπές σας επειδή ο δικός σου δεν τα κατάφερε να μαζέψει φέτος/του χρόνου. Και ναι! Το ‘καλό παιδί’ δε σημαίνει… Διαβάστε περισσότερα »