Γεια σου Λένα και φίλες μου αγαπημένες! Είμαι μια 23χρονη φοιτήτρια που ασχολείται χρόνια με τη ζωγραφική. Από τότε που ήρθα στην Αθήνα για να σπουδάσω, γράφτηκα σε ένα εργαστήριο όπου κάνω σχέδιο συστηματικά. Εκεί γνώρισα πολλά αξιόλογα -συνομήλικά μου- άτομα με τα οποία, όπως και με την καθηγήτρια του σχεδίου (ηλικίας 54 ετών), μαζευόμαστε συχνά και εκτός εργαστηρίου ως παρέα, βγαίνουμε για μπύρες, μαζευόμαστε σε σπίτια κτλ. Φυσικά η καθηγήτρια, λόγω θέσης αλλά και ηλικίας, δεν είναι ακριβώς φίλη μας, αλλά ίσως μια “κουλ θεία” με την οποία συζητάμε για πολλά θέματα, κοινωνικής και πολιτικής φύσης. Τα δύο πρώτα χρόνια της γνωριμίας μας την θεωρούσα πρότυπο σε αυτόν τον τομέα, καθώς είναι πολύ διαβασμένη και με απόψεις διαμορφωμένες χωρίς ταμπού. Συχνά αναφέρεται στη ζωή της, στις εμπειρίες της από τα ταξίδια της, στους πρώην ερωτικούς της συντρόφους, στην απέχθειά της για τη μονογαμία, στο σεξ εν γένει και θα έλεγε κανείς πως αρέσκεται να προβάλει αυτή την πιο “χίπικη” πλευρά του εαυτού της. Σε αρκετές συζητήσεις μας τα τελευταία πέντε χρόνια, μας έχει πετάξει την ατάκα ότι “είμαστε πολύ συντηρητική γενιά”, και πόσο βολεμένοι είμαστε και ότι είμαστε φοβικοί με όλα και δεν ανακαλύπτουμε νέες εμπειρίες και ότι μένουμε προσκολλημένοι στη ζώνη ασφαλείας μας και ότι όταν ήταν αυτή στην ηλικία μας οι νέοι δε σκέφτονταν έτσι και και και. Το ίδιο διάβασα μόλις και σε ένα σχόλιο εδώ στην στήλη, το οποίο ήταν και η αφορμή να μοιραστώ την σκέψη μου. Κατ’ εμέ όντως πολλοί νέοι ενήλικες έχουν συντηρητικές απόψεις, η πλειοψηφία όμως όχι. Ζούμε σε μια εποχή που τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι πιο σεβαστά συγκριτικά με οποιαδήποτε άλλη του παρελθόντος. Οι νέοι τολμούν, δημιουργούν – και online και εκτός, εκφράζονται, πρωτοπορούν. Μεταπηδούν σε άλλα επαγγέλματα. Μετακομίζουν σωρηδόν στο εξωτερικό και αλλάζουν έτσι ολοκληρωτικά τις ζωές τους. Κάνουν couchsurfing. Κάνουν χίλια δυο πράγματα, που αποδεικνύουν ότι δε φοβούνται. Δε λέω ότι είμαστε η τέλεια και ακομπλεξάριστη γενιά εννοείται. Αλλά βρίσκω άδικη τη σύγκριση “αχ βρε παιδιά, απελευθερωθείτε, εμείς στην ηλικία σας…”. Και στην τελική, μεγαλώνουμε σε έναν κόσμο γεμάτο αστάθεια και ανασφάλεια -οικονομική και μη. Δεν είναι λογικό να σκεφτόμαστε μερικές φορές λίγο πιο συνετά και όχι τόσο αυθόρμητα, όπως θα έκανε ένας εικοσάρης στις εποχές τις παλιές τις καλές τις πασοκικές; Επίσης, πιστεύω ότι τα τελευταία χρόνια αρχίζει να υπάρχει μια μεγαλύτερη αποδοχή και στα πιο συνεσταλμένα άτομα, μέχρι και το να είσαι nerd έχει ορισμένες φορές ένα coolness, που δεν θα είχε στην εποχή της μαμάς μου. Ένα αγόρι που μέχρι το λύκειο δεν θα είχε κάνει σεξ πριν κάποια χρόνια θα αντιμετωπιζόταν ως ο υπέρτατος καημένος, τώρα σταδιακά παρατηρώ μια τάση εξάλειψης τέτοιων φαινομένων. Είναι αυτό συντηρητισμός; Περισσότερο ως ωριμότητα το βλέπω εγώ. Ελπίζω να μην ακούγομαι υπέρ το δέον ερειστική, ούτε ότι κουβαλώ κάποιον ηλικιακό ρατσισμό. Έχω όμως μια αναστάτωση για το θέμα καθώς η σύγκριση αυτή με στενοχωρεί, με κάνει να νιώθω ότι είμαι καταδικασμένη να χάνω πράγματα που θα έπρεπε να ζήσω αυτά τα χρόνια. Όμως, όταν τη σκέφτομαι πιο συνετά, κυρίως ορμώμενη από το παράδειγμα της καθηγήτριάς μου, αισθάνομαι ότι είναι ένα “πατ πατ” στη δική της πλάτη που πλέον δε ζει όπως ζούσε κάποτε ή όπως θα ήθελε τέλος πάντων να ζει στο σήμερα. Μια αυτοπαρηγοριά ότι ήταν τυχερή που έζησε μια σούπερ ουάου νεανική ζωή που κανείς πλέον δεν έχει την ευκαιρία να βιώσει. Εσείς πώς το βλέπετε το θέμα; Πιστεύετε ότι οι σημερινοί νέοι είναι συντηρητική γενιά;
-η ζωή που δεν έζησα – κι ούτε θα ζήσω
Το πόσο συντηρητική ή όχι είναι κάθε γενιά είναι κάτι που κρίνει η ιστορία πολύ μετά την απομάκρυνση από το ταμείο. Αυτό που δύσκολα αλλάζει είναι οι μεγάλοι που πιστεύουν ότι η δική τους γενιά τα έκανε όλα καλύτερα.
Η συγκεκριμένη κυρία ίσως προσπαθεί και να σας εντυπωσιάσει, δεν ξέρω. Συμφωνώ ότι ζούμε σε έναν προοδευτικό κόσμο από πολλές απόψεις, αλλά όλες αυτές οι αλλαγές που λες (και που όντως ισχύουν), συνοδεύονται και από αντιδράσεις που δεν αναφέρεις, όπως είναι η τάση απομονωτισμού, η άνοδος της ακροδεξιάς, η άνοδος του αντισημιτισμού, η άνθιση των θεωριών συνωμοσίας, οπότε για την δεκαετία που διανύουμε θα αποφανθούμε σε καμιά δεκαετία, ή ακόμη αργότερα. Τα παραδείγματα που έχεις εσύ από τη ζωή σου, όπως και οι αναμνήσεις της δασκάλας σου, δεν είναι αξιόπιστες πηγές για να βγάζουμε συμπεράσματα. Υπάρχουν περιβάλλοντα στα οποία ένα αγόρι που δεν έχει κάνει σεξ στα 18 μπορεί να δεχτεί τρελό bullying.
Η γενιά σου αντικειμενικά έχει δεχτεί πρωτοφανή χτυπήματα, όπως είναι οι οικονομικές κρίσεις, πολύ σοβαρές, και ολόκληρη πανδημία που ήρθε κι έδεσε. Δεν μπορώ να σου χρυσώσω το χάπι: όντως μια γενικά «θυσιάστηκε» και δεν κατάφερε να ξεκινήσει με τα εφόδια που είχαν οι προηγούμενες. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι χάνετε εμπειρίες, έτερον εκάτερον. Για να μην πω το αντίθετο: μαθαίνετε να επιβιώνετε σε ένα περιβάλλον που αλλάζει και συνεχίζει να αλλάζει, κι αυτό για ορισμένες προσωπικότητες είναι ευεργετικό (άλλες τις κάνει να φοβούνται και να απομονώνονται ακόμη περισσότερο, αλλά τα πάντα έχουν δυο πλευρές).
Η σύγκριση δεν έχει και πολύ νόημα, ό,τι και να λέμε. Όπως και να ήταν παλιά, εσύ ζεις στο τώρα. Εγώ ως μεγαλύτερη το μόνο που έχω να σου πω είναι να μην πιστέψετε ποτέ ότι η ψήφος σας δεν έχει σημασία. Φοβάμαι ότι κι εσείς, μαζί με όλους τους προηγούμενους, πέφτετε στην ίδια παγίδα, νομίζοντας ότι πρόκειται για επαναστατική θέση. Είναι η θέση του τεμπέλη.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
να πω κι εγώ την αποψάρα μου σαν συνομήλικη της καθηγητριάς σου. Η δική μου γενιά μεγάλωσε σε ένα πιο συντηρητικό περιβάλλον. Όταν ήμουν έφηβη υπήρχε ακόμα συζήτηση περί παρθενίας, υπήρχαν άντρες που θέλανε η γυναίκα τους να είναι παρθένα και αυτό θεωρούνταν οκ. Το σεξ ήταν ακόμα δαιμονοποιημένο, οι άτακτες (γιατί φυσικά η γυναικεία σεξουαλικότητα ήταν ταμπού) κάνανε σεξ και ήταν δακτυλοδεικτούμενες στο λύκειο. Στο γυμνάσιο δε, τις αποφεύγαμε, ήταν εξώλης και προώλης. Κανένας δεν μου μίλησε για το σεξ, αντίστοιχα και οι περισσότερες φίλες μου είχαν πλήρη άγνοια. Ίντερνετ δεν υπήρχε, ενημέρωση από την τηλεόραση (κλαίω, 😂) φυσικά… Διαβάστε περισσότερα »
εγώ έχω ακούσει και την ατάκα “με τα αγόρια από τη μέση και πάνω” από μαμά φίλης. Ήταν η μόνη “κουβέντα” για σεξ που έκανα ποτέ με μεγάλο!
Η καθηγήτρια πιο πολύ μου κάνει για “εγώ θα καθίσω με τη νεολαία” θεία, παρά για την cool θεία. Είσαι σε κατάλληλη ηλικία για να αρχίσεις να αντιλαμβάνεσαι και να μην υποτιμάς το ναρκισσισμό πίσω από τη φιλοδοξία να επηρεάσεις τη “νέα γενιά”, που με τη σειρά τους κρύβονται πίσω από τις προσπάθειες συναναστροφής με τους νέους (πόσο μάλλον όταν είναι φοιτητές σου). Βεβαίως, είστε πλέον ενήλικες και το κατά πόσο και με ποιον τρόπο θα επηρεαστείτε από την καθηγήτρια είναι αρκετά έξω από τον δικό της έλεγχο, αλλά τα προγνωστικά συνήθως δεν είναι ιδιαίτερα θετικά όταν εκείνη που επιχειρεί… Διαβάστε περισσότερα »
loglady πάντα διαβάζω τα σχόλια σου με τεράστιο ενδιαφέρον.Πάντα φωτίζεις τα παρακλάδια της οποιαδήποτε ερώτησης/πεποίθησης, και προσφέρεις απλόχερα γόνιμους προβληματισμούς με υπέροχο τρόπο. Σε θαυμάζω. Θα ήθελα πολύ να σε ακούσω σε podcast.
Σε ευχαριστώ πολύ, bournela, με τιμάς και με συγκινείς! :*
Ακριβως αυτο, κυρια του κορμου απτο τις διδυμες κορφες, η θεια της η χιπισσα εχει γινει μιμιδιο, πχ:
– Τι ακους εκει παιδι μου;
– Κωνσταντινο Αργυρο
– Εγω στην ηλικια σου ακουγα Τερη Χρυσο
Αστο, μαγκιές και ταξιδάκια και ατίθασα νιάτα ξέρουμε όλοι να κάνουμε με τα παλιά καλά πασοκικά δανεικά. Μια χαρά είναι η γενιά σας και τρώει και τα σκατά των προηγούμενων. Θα σέβεται, πες της χίπισσας δασκάλας σου.
Αυτά που σας λέει αυτή η κυρία αφορούν μόνο αυτήν όχι ολόκληρη γενιά. Αυτή έζησε έτσι τη ζωή της όταν παράλληλα δίπλα της ζούσαν χίλιοι δυο άλλοι άνθρωποι πολύ διαφορετικά . Και θα μπορούσα να σκεφτώ πολλά για ένα άτομο (και γιατί ένα άτομο) μεγαλύτερης ηλικίας που παροτρύνει νέα παιδιά να απελευθερωθούν δίνοντας παραδείγματα προσωπικά, επειδή είμαστε μονάδες, ο καθένας έχει άλλες ανάγκες και θα πρέπει να ακολουθεί το δικό του μονοπάτι. Νομίζω ότι η δική σας γενιά είναι πολύ πιο υπεύθυνη, οι αποφάσεις σας βασίζονται πολύ πιο πολύ στο τι θέλετε εσείς παρά στο τι θέλουν/περιμένουν οι αλλοι από… Διαβάστε περισσότερα »
Mitsi νομίζω στην εκπομπή The Booth αναφέρεται ο/η Barracuda, που παρουσιάζουν οι Αναστασοπούλου, Μουτίδου και δύο άλλες κυρίες. Προχτές αναφέρθηκε εδώ στον καζουαλ σεξισμό ένα πρόσφατο στιγμιότυπο από την εκπομπή κι έτσι ξεκίνησε στα σχόλια μια κουβέντα. Η Αναστασοπούλου νομίζω έχει πει και το αμίμητο “δεν είμαστε τίποτα φεμινίστριες…” σε άλλο επεισόδιο.
Eιναι μια εκπομπή που για εμένα ήταν πολλά υποσχόμενη (όχι λόγω θεματολογίας αλλά περίμενα διαφορετική προσέγγιση). Κάποια στιγμή σε ένα σχόλιο εδω είχε γίνει αναφορά σε αυτήν με παρότρυνση για καταγγελία στο ΕΣΡ (https://ampa.lifo.gr/koinotita/o-kazoyal-sexismos-tis-imeras-kai-sto-the-booth/) και το σχόλιο τους ειναι εδώ sto 5′ https://www.youtube.com/watch?v=eUoVaYFsVxM&ab_channel=OPEN )
Και γω κάτι παρόμοιο σκέφτηκα. Παίζει άραγε να αναρωτηθεί καμία τους για ποιό λόγο υπήρξαν αντιδράσεις; Ρητορικό.
Αντι να το εκλαβουν ως διαφημιση; τλχστν καποιος ασχολειται μαζι τους
Η καθηγήτρια σου έχει εμφανώς αναγάγει τις προσωπικές τις εμπειρίες σε κοινωνιολογική ανάλυση εξού και τα αυθαίρετα συμπεράσματα που σας μοιράζει αφειδώς ως θέσφατα. Είναι κάπως σαν την ωραιοποιήση της εποχής ΠΑΣΟΚ που ξεκίνησε ως χαβαλές και πλέον κοντεύουμε να ξεχάσουμε και αυτά που ξέραμε μιας και η εποχή αυτή παρουσιάζεται πια σαν παράδεισος επί της γης.
Σε μια πολύ πιο συντηριτική κοινωνία (βλ. θέση της γυναίκας τότε κλπ), είναι λογικό να υπάρχουν πιο έντονα “ξεσπάσματα ελευθερίας”, ανάγκες για μεγαλύτερες ανάσες. Είναι αποτέλεσμα της μεγαλύτερης πίεσης που τρώγαμε όλες οι καταπιεσμένες ομάδες τότε και όχι κάποιου coolness. Διάβασα σήμερα εδώ για το 14χρονο κορίτσι που παρενοχλήθηκε στον δρόμο. Δεν υπήρχε ούτε μια μέρα εκείνα τα χρόνια που να μην μου είχε συμβεί κάτι αντίστοιχο ή πολύ χειρότερο στον δρόμο. Μεγάλωσα με μια δεύτερη και τρίτη φωνή πίσω μου όταν περπατούσα. Θέλεις από μικρή να ουρλιάξεις και δεν το κάνεις γιατί είναι επικίνδυνο. Ε, όταν μεγαλώνεις και μπορείς,… Διαβάστε περισσότερα »
έχω καταλήξει σε ένα δικό μου ορισμό για τον συντηριτισμό: συντηρητικός είναι αυτός που θέλει να εξαφανιστεί ό,τι δεν του ταιριάζει (στον τρόπο ζωής, στην αισθητική, στη σεξουαλικότητα κλπ). Προοδευτικός είναι αυτός που αφήνει τη διαφορετικότητα να υπάρχει άσχετα αν του ταιριάζει ή όχι.
Κάθε γενιά λέει στους νέους “εμείς στην ηλικία σας”. Εγώ στην ηλικία σου άκουσα κι αυτό: στα 18 είχα ήδη άντρα και παιδί και εσύ δεν μπορείς να τα βγάλεις πέρα στο σχολείο;”
18 με αντρα και παιδι… ανατριχιαστικο και ομως ετσι ηταν η μανα μου
Στη γενιά της καθηγήτριάς σου υπήρξαν πάρα πολλές γυναίκες, οι οποίες σταμάτησαν να δουλεύουν επειδή παντρεύτηκαν.
Να πω κάτι για τις “γενιές τις πασοκικές” που έχουν παρέλθει. Επειδή εκείνη την εποχή, εγώ ήμουν σε μια οικογένεια με πολλά οικονομικά προβλήματα (διοτί είχα γονείς που είχαν μόλις επιστρέψει από το εξωτερικό και δεν είχαν ούτε άκρες, ούτε ακίνητα, ούτε γνωστούς), επομένως, για μένα ήταν δυσβάσταχτη αυτή η κοινωνική σύγκριση. Όλοι μα όλοι οι συμμαθητές είχαν οχήματα με το που τελείωσαν σχολείο, όλοι είχαν κάνει τουλάχιστον ένα ταξίδι στο εξωτερικό, είχαν γονείς που τους πλήρωναν ιδιωτικά μαθήματα και φροντιστήρια για το πανεπιστήμιο. Αφήνω λίγο το θλιμμένο μου βιολί τώρα, γιατί αυτό που θέλω να σου τονίσω αγαπητή ερωτώσα,… Διαβάστε περισσότερα »
Η αλήθεια είναι ότι ζούμε σε περίεργες εποχές. Από τη μια σημειώνεται πρόοδος σε πολλά ζητήματα, ανθίζουν κοινωνικά κινήματα και φωτίζονται οι ζωές και τα αιτήματα ανθρώπων που μέχρι τώρα ήταν βαθιά περιθωριοποιημένοι. Επίσης, είμαστε πολύ πιο woke σαν κοινωνία και δεν περνάνε στα ψιλά πράγματα για τα οποία πιο παλιά δεν θα έπεφτε καρφίτσα. Αλλά εγώ προσωπικά έχω την αίσθηση ότι ζούμε ταυτόχρονα σε μια κοινωνία που συντηρητικοποιείται. Και ιστορικά να το δούμε αυτό είναι κάτι που παρατηρείται ειδικά σε περιόδους κρίσεων και όξυνσης των κοινωνικών ανισοτήτων. Και όντως υπάρχει μια τάση νεοσυντηρητισμού σε νεαρές ηλικίες. Αντίστοιχα όμως, υπάρχουν… Διαβάστε περισσότερα »