Η μόνη λύση είναι ο ψυχολόγος 17

Είναι πολλές οι ερωτήσεις που δεν φτάνουν μέχρι τη δημοσίευση, κι αυτό επειδή η απάντηση είναι «η μόνη λύση είναι ο ψυχολόγος».

Δεν δημοσιεύονται πάντα γιατί μέχρι τώρα πίστευα ότι η απάντηση είναι προφανής, ίσως κουραστική και επαναλαμβανόμενη για τους αναγνώστες, και ότι αυτός που ρωτάει, αν διαβάσει λίγο στο σάιτ, θα το συμπεράνει και μόνος του. Όμως, όσο περνάει ο καιρός, αυτές οι ερωτήσεις όχι μόνο δεν μειώνονται, αλλά αυξάνονται.

Αυτό μπορεί να σημαίνει διάφορα πράγματα, ή πολλά μαζί. Ότι η καραντίνα κάνει πιο έντονους τους προβληματισμούς. Ότι όσο αυξάνονται οι αναγνώστριες, αυξάνονται και αυτές οι ερωτήσεις, στατιστικά. ή ότι παλιότερες αναγνώστριες βρίσκουν όλο και περισσότερο θάρρος για να στείλουν ερώτηση.

Κάθε Σαββατοκύριακο θα δημοσιεύω λοιπόν αυτές τις ερωτήσεις, για να διαβάζουν και ίσως να απαντούν όσες ενδιαφέρονται. Η δική μου απάντηση για αυτές τις ερωτήσεις είναι το γνωστό μάντρα του α μπα. Δεν έχει γίνει αδίκως μάντρα. Για όσες έχουν παρόμοιους προβληματισμούς, ελπίζω να βρουν μέσα σε αυτές τις ερωτήσεις τον εαυτό τους και να καταλάβουν ότι όταν θέλουμε να αλλάξουμε κάτι μέσα μας επειδή μας βασανίζει, δεν υπάρχουν ταινίες, βιβλία ή συμβουλές που μπορούν να το κάνουν. Αυτά είναι βοηθήματα. Κανένα από αυτά όμως δεν μπορεί να αντικαταστήσει την συστηματική θεραπεία. Και επαναλαμβάνω: δεν χρειάζεται να έχουμε «πρόβλημα» για να πάμε. Αρκεί να έχουμε μια ερώτηση που μας βασανίζει σε σημείο να διαταράσσεται η καθημερινότητα μας ή οι σχέσεις μας με τους άλλους.

1.Αγαπητή Α,μπα, ντρέπομαι τόσο πολύ για πράγματα που έχω κάνει στο παρελθόν. Ειδικά για ερωτικά θέματα, περιστατικά των φοιτητικών μου χρόνων. Συνήθιζα να βγαίνω πολύ και να πίνω, και έχω κάνει κάτι με άτομα που δεν ήθελα. Ντρέπομαι τόσο πολύ! Προσπαθώ να μαθαίνω από τα λάθη μου και συνηθίζω να λέω πως όλε μου οι επιλογές (καλές ή κακές) με έφεραν εδώ που είμαι σήμερα και με έκαναν το άτομο που είμαι τώρα. Αλλά όταν σκέφτομαι το παρελθόν, νιώθω μεγάλη ντροπή. Γίνεται να συμφιλιωθώ με τον εαυτό μου;

2.Ίσως ακουστεί περίεργη ερώτηση αλλά με απασχολεί καιρό. Πως πιστεύεις ότι μπορούμε να οριοθετούμε τον εαυτό μας απέναντι σε σχέσεις και φίλους; Πως βάζουμε όρια δηλαδή; Π.χ. δεν συζητάμε καθόλου τα επαγγελματικά μας; Ή το να αισθανόμαστε καλά μεσα στις κοινωνικές συναναστροφές μας ή τις προσωπικές μας σχέσεις έχει να κανει με τα άτομα που επιλέγουμε; Πως κερδίζουμε το σεβασμό ώστε ο περίγυρος μας να μη μας κάνει αδιάκριτες ερωτήσεις (για τη σχέση μας,το σώμα μας, τα οικονομικά μας, τα οικογενειακά μας)και αν μας κάνει τέτοιες ερωτήσεις πως το διαχειριζόμαστε; Ίσως δεν το κάνω πολύ ξεκάθαρο αλλά γενικά εννοώ αυτό που λέμε πως κρατάμε τις αποστάσεις (να μην παίρνει θάρρος) για να μην ανακατεύεται κανείς και να μην έχει άποψη κανείς για το σώμα μας και τη ζωή μας.

Η Α,μπα απαντάει

Δεν γίνεται να μην ανακατεύεται ΚΑΝΕΙΣ και να μην έχει άποψη ΚΑΝΕΙΣ, γίνεται όμως να το περιορίζεις και να δείχνεις τα συναισθήματά σου ώστε να μπαίνουν κάποια όρια. Δεν είναι συνταγή η απάντηση για να σου τη δώσω, είναι η σχέση που έχεις με τον εαυτό σου συνολικά, και αυτό γίνεται με θεραπεία.

3.Αγαπητή Α, μπα, Διαβάζω τη στήλη σου πολύ συχνά. Και σε ευχαριστώ για όλα τα άρθρα σου, που μου έχουν προσφέρει μεγάλη βοήθεια. Είμαι 30 χρόνων, αλλά εδώ και 5 χρόνια δεν καταφέρνω να έχω μια σοβαρή και βαθιά σχέση με κανέναν άντρα. Είχα σχέση με ένα παιδί για 7 χρόνια, με μερικά χρόνια συγκατοίκησης, μέχρι τα 25 μου. Μετά εκείνος βρήκε άλλη. Ύστερα από αυτόν, ερωτεύτηκα τρελά άλλο παιδί, αλλά εξίσου τρελά τελείωσε άσχημα. Αποφασίσαμε να χωρίσουμε όταν του εμπιστεύτηκα την εμπειρία που μου προκάλεσε μεγαλύτερο πόνο στη ζωή μου (πρόκειται για βία). Αυτό το μυστικό δεν το ήξερε ούτε το παιδί με το όποιο είχα μακροχρόνια σχέση. Το δεύτερο παιδί το έμαθε γιατί δυστυχώς περνούσα μια συναισθηματική κρίση, μέχρι που κατέρρευσα ψυχικώς. Από τότε δεν καταφέρνω να εμπιστεύομαι σε κανένα παιδί, ούτε για λιγότερο σοβαρά θέματα. Πότε και πώς μπορείς να μιλήσεις με κάποιον για τραυματικές σου εμπειρίες; Χωρίς να φανείς προβληματική ή να τον τρομάξεις; Ή ίσως είναι λάθος και δεν πρέπει; Κι όμως είναι μεγάλο βάρος για μένα. Πολλές φορές θα ήθελα να ανοιχτώ, αλλά οι λέξεις πεθαίνουν μέσα στο στόμα μου. Πολλοί από σας γνωρίζουν την ιστορία του Νάρκισσου και της Ηχούς. Νιώθω σαν την Ηχώ, πάω να πω κάτι και δεν μπορώ. Θα ήθελα να σημειώσω ότι πήγα και σε ψυχοθεραπευτή για ένα χρόνο. Παρόλο που δυσκολευόμουν να μιλήσω και με τον ψυχοθεραπευτή, ένιωθα ότι με καταλάβαινε ή ότι έκανε την προσπάθεια να με καταλάβει. Δε νιώθω αυτή την προσπάθεια από τους άντρες που μου αρέσουν. Βέβαια από την άλλη εγώ δεν ανοίγομαι πλέον, αφού φοβάμαι για τους παραπάνω λόγους. Και χωρίζουμε (ή δεν ξεκινάει καλύτερα). Πώς να διαλύσω τον φαύλο κύκλο; Να τα φτιάξω με ψυχολόγο; – ειρωνεύομαι τώρα! Θα ήθελα να βρω έναν άντρα (όχι γυναίκα, όχι φίλη, όχι ψυχολόγο) και να μου πει ότι δε φταίω εγώ για τα αρνητικά και ντροπιαστικά πράγματα που έζησα. Θα ήταν μαγικά λόγια. Ευχαριστώ <3 Ελένη Ν.

Η Α,μπα απαντάει

Πρέπει να συνεχίσεις τη θεραπεία. Αυτό που θέλεις να σου το πει άλλος, είναι αυτό που πρέπει να καταφέρεις να το πεις πρώτα εσύ στον εαυτό σου. Όσο δεν το κάνεις και περιμένεις να βρεις κάποιον άλλον να σου το πει, θα πέφτεις σε ακατάλληλους, ξανά και ξανά.

4.Αγαπητή α,μπα το πρόβλημά μου είναι πως δεν έχω καθόλου αυτοπεποίθηση.πώς μπορώ να το αλλάξω αυτό;

5.Αγαπητή Α,μπα Ήμουν σε μία σχέση για αρκετά μεγάλο διάστημα και ενώ βρισκόμουν μόνη μου στο εξωτερικό. Με αυτόν τον άνθρωπο ένιωσα στην αρχή πιο ευτυχισμένη από ποτέ και τον ερωτεύτηκα όσο τίποτα. Νομίζω ότι και αυτός μάλλον με αγαπούσε αλλά με πολύ λάθος τρόπο (ένιωθε οτι του ανήκω και ότι μπορεί να κάνει ότι θέλει μαζί μου, να έρχεται στο σπίτι μου αποκλειστικά και μόνο όταν το ήθελε αυτός και πάντα απροειδοποίητα, να εισβάλλει στο χώρο μου και να ψάχνει το ιστορικό της αναζήτησης στον υπολογιστή μου και το κινητό μου). Όλα αυτά τα σημάδια τα έβλεπα αλλά δεν έδινα ιδιαίτερη σημασία…και όσον αφορά το πώς και πότε βλεπόμασταν, θεωρούσα ότι ήταν δικό μου λάθος εξαρχής και ότι η δυναμική της σχέσης είχε γίνει τέτοια που δε με πείραζε, παρ’ όλο που με άγχωνε να τρέχω να κάνω τις δουλειές μου, να κάνω μπάνιο, να ετοιμαστώ και να τον περιμένω, σε περίπτωση που έρθει…και σε περίπτωση που δεν έρθει εγώ πάλι να περιμένω. Γράφοντάς τα τώρα συνειδητοποιώ πόσο αδιανόητος βλάκας ήμουν αλλά αυτό που θέλω να μοιραστώ είναι άλλο. Κάποια στιγμή προέκυψε μια εγκυμοσύνη την οποία μου επέβαλε να διακόψω (δεν έχει σημασία για ποιο λόγο). Έγινε φυσικά πάλι χειριστικός και με απειλούσε πως αν προχωρήσω με αυτήν την εγκυμοσύνη, δε θα τον ξαναδώ ποτέ και θα με μισεί για όλη του τη ζωή. Αυτό που ήθελε, έγινε. Την όλη διαδικασία την έκανα μόνη μου. Μου είπε “κλείσε ραντεβού και θα έρθω εκεί”. Φυσικά και δεν ήρθε. Με το που τελείωσα, με πήρε τηλέφωνο να βεβαιωθεί ότι το έκανα, λέγοντάς μου ότι είναι στο δρόμο και έρχεται να με δει. Φυσικά και δεν ήρθε. Η επόμενη μέρα που ήταν η κρίσιμη καθώς θα μπορούσε να προκύψει αιμορραγία και να χρειαστεί να μεταφερθώ στο νοσοκομείο, είχα ενημερώσει τη γιατρό ότι θα είναι ο ”σύντροφός μου” μαζί μου να με πάει στο νοσοκομείο…μαντέψατε; Φυσικά δεν ήρθε. Δε θα σας περιγράψω τα συναισθήματά μου εκείνες τις ημέρες και πολλές μετά ακόμα, μόνο να σας πω πως αυτός ο αδιανόητος βλάκας που είπα προηγουμένως, δηλαδή εγώ, τον συγχώρεσε. Μου είπε ότι δε θα μπορούσε να αντέξει να με δει να πονάω και θα το μετάνιωνε και ο ίδιος. Δεν τον συγχώρησα γιατί πείστηκα από τη δικαιολογία που χρησιμοποίησε, αλλά γιατί είχα ανάγκη να είμαι μαζί του. Λίγους μήνες αργότερα, ήρθαμε σε επαφή χωρίς προφυλάξεις και του είπα να σταματήσει και να μην τελειώσει μέσα μου. Αυτός έκανε το ακριβώς αντίθετο, λέγοντάς μου ότι δεν μπορούσε να κρατηθεί και έτσι με ανάγκασε να πάω να πάρω το χάπι της επόμενης μέρας (πίστευε πως αν δεν τελείωνε μέσα, εγώ δε θα το έπαιρνα το χάπι και θα έπρεπε να μου ξαναζητήσει να κάνω άμβλωση σε περίπτωση εγκυμοσύνης). Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως αυτός ο άνθρωπος με έπαιζε. Θεωρούσα τον εαυτό μου άνθρωπο μορφωμένο, ανεξάρτητο, ότι θα μπορούσα να αναγνωρίσω μη υγιείς καταστάσεις και χειριστικές συμπεριφορές και όμως, όταν βρέθηκα σε αυτήν τη θέση, έγινα η μεγαλύτερη κότα. Πώς να συγχωρήσω τον εαυτό μου για αυτά που ανέχτηκα, για αυτά που συγχώρησα και για αυτά που μέχρι και σήμερα ονομάζω σχέση και έρωτα ενώ στην πραγματικότητα ήταν μια αρρώστια?

-Λ, 30

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News